Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΚΟΥ "ΑΡΙΣΤΕΡΕ"...

Ακόμη κι' αν ήταν (για να δανειστώ το Σαββόπουλο), ψεύτικο τ' όνειρο, το ξέρω πως ήταν αληθινό το πάθος σου και τα εισαγωγικά στην προσφώνηση μην τα παρεξηγήσεις. Είμαι ο τελευταίος που θα σου αρνιόμουν το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, μιας κι' έχω υποστεί στο πετσί μου την ...εξ αλλοτρίων ταυτοποίηση. Είναι μόνο μια ειρωνία λεπτή απέναντι σ' όσους κατακομμάτιασαν το λαό μας με...τροχειοδεικτικά κριτήρια, τούτα τα εισαγωγικά. Δικαίωμά σου ν' αποκαλείς όπως θες τον εαυτό σου. Δικαίωμά μου κι' εμένα να σπάζω το φράγμα που κάποιοι αυθαίρετα στήσανε ανάμεσά μας και να σου απευθύνω το λόγο. Σε σένα κι' όχι στις όποιες ηγεσίες του κατακερματισμένου σου "χώρου" που συνδιαλέγονται απροκάλυπτα χαμογελαστοί συνδαιτημόνες με το σύστημα που μισείς από τη σκοπιά σου θανάσιμα, όπως απ' τη δική μου κι' εγώ κι' ας έχει άλλην αφετηρία η σκέψη μας κι' ας με θεωρείς κι' ας σε θεωρώ ασυνείδητα "συστημικό άλλοθι", τουλάχιστον ας μην αναλωθούμε, φίλε "αριστερέ" σε μιαν ατελέσφορη περί συνειδητότητας συζήτηση γιατί 'ναι οι καιροί ασυγχώρητα (στην κυριολεξία τους) ανυπόμονοι. Και δεν το 'χω σκοπό να αναλωθώ, μέσα από τούτη την κατάθεση ψυχής - πίστεψέ με - σε μιαν ακόμη..."ανάλυση" για σχολές της Φρανκφούρτης, για (πεπερασμένα και μη) ιστορικά μεγέθη κι' άλλα τέτοια της βιβλιοθηκονομικής εμμονής που υψώνουν θεωρητικά τείχη ανάμεσα στη δική σου και τη δική μου προσέγγιση για το γίγνεσθαι. Πίστεψέ με, παντελώς απουσίαζε το χαιρέκακο συναίσθημα, που έτσι κι' αλλοιώς ποτέ μου δεν ένοιωσα για ο,τιδήποτε κι' αληθινή ήταν η πίκρα μου όταν αντίκρυσα ασυνόδευτο από κείνους που θα 'πρεπε το φέρετρο του Γρηγόρη Φαράκου και τα τελευταία του λόγια γι' "αυτούς που αδυνατούν να καταλάβουν το μαρτύριο του να είναι κανείς σκεπτόμενος", το ξέρουμε κι' οι δυο πως είναι κανόνας του βίου με μιαν εμβέλεια γενική πέρα από ιδεολογίες κι' ιδεοσχήματα. Και δεν είναι πως μου 'ρθε ξαφνικά κι' απότομα ν' αρχίσω ν' αραδιάζω γραμμές για να περάσω την ώρα μου με αποδέκτη εσένα. Είναι που μ' αφορμή ένα χειρίστης εμπνεύσεως επεισόδιο σε μια κατάθεση στεφάνου σε επαρχιακή πόλη της χώρας μας, παγώνω μπροστά στη σκέψη αυτού που κάποιοι αλλότριοι και προς τους δυο μας "κύκλοι" από καιρό απεργάζονται για τούτο το λαό που ' ναι και δικός σου και δικός μου λαός φίλε "αριστερέ". Είναι μια συνταγή δοκιμασμένη πολλάκις από κείνους τους "κύκλους", με υλικά από την (έστω κι' απλά από ...ταμπεραμέντο) ροπή του λαού μας στην υπερβολή. Μόνο που σήμερα είναι δύσκολο γι' αυτούς να διακρίνουν κάποια σαφή ...διαχωριστική (που αν το δούμε με νουν καθαρό δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα στο επίπεδο των απλών ανθρώπων) γραμμή και να ρίξουν σε νέα αλληλοσφαγή το λαό μας. Γι' αυτό και βρήκαν "πάτημα" τη ραγδαία άνοδο του Κινήματός μας, για να καλλιεργήσουν το φόβο απέναντι σ' ένα (απλά τεχνητό και ψευδεπίγραφα ως τέτοιο) σημείο αναφοράς που θα λειτουργήσει ως αντίπαλον δέος για τη δημιουργία ενός ..."άλλου" πόλου και μ' έναν και μοναδικό στόχο : το διχασμό. Μπροστά λοιπόν σ' αυτή τη δυσοίωνη για το λαό μας προοπτική, θα πρέπει (εγώ ο ιδεολογικά σκληροπυρηνικός τάχατες του ..."χώρου" μου) παρά τις όποιες ιδεολογικού χαρακτήρα διαφορές μας, απερίφραστα να σου πω τα ακόλουθα : Δεν είμαστε εμείς, φίλε "αριστερέ", αυτοί που αποκάλεσαν τη Μακρόνησο "Παρθενώνα της συγχρόνου Ελλάδος", αλλά ο...δημοκράτης πολιτικός Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Δεν είμαστε εμείς, φίλε "αριστερέ", αυτοί που εφάρμοσαν το ...ρετσινόλαδο και τον πάγο, αλλά ο αλήστου μνήμης Μανιαδάκης, διώκτης και δικών μας ιδεολόγων, αντίπαλος πόλος μέσα στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου και μετακατοχικά πολιτευόμενος με τους αστούς της "δεξιάς" που μιας και μιλήσαμε για ...ρετσινόλαδο, έχουν τόση σχέση μαζί μας όσο ...κι' ο Φάντης μ' αυτό. Δεν είμαστε εμείς φίλε "αριστερέ", αυτοί που ..."και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ", έριξαν απροκάλυπτα κάποτε τις μάσκες της δήθεν μεταξύ τους "αντιπαλότητας". Δεν είμαστε εμείς, φίλε "αριστερέ", αυτοί που κατέστησαν ...εθνικό σπορ το χαφιεδισμό, ούτε τη διαρρηκτική του κοινωνικού ιστού χυδαία μεταφορά των όποιων ιδεολογικών διαφορών σε επίπεδο ...καφενείου. Δεν υπήρξαν δική μας εφεύρεση τα ..."πιστοποιητικά των κοινωνικών φρονημάτων". Απεναντίας, έχουμε κάτι που τ' αποκτήσαμε, με κόπο πνευματικό κι' αγώνες καθημερινούς κι' ακαθοδήγητους από κατεστημένα, χωρίς την αρρωστημένη έπαρση του "αλάθητου" μα με τον ανυστερόβουλο ενθουσιασμό να μας συνοδεύει, ξεκινώντας νέα, σχεδόν αμούστακα, παιδιά, σε εχθρικό για μας περιβάλλον, μέσα από μια ρηξικέλευθη προσέγγιση, πέρα από προκαταλήψεις της επίσημης "ιστορίας". Έχουμε κάτι που, σωστό ή λάθος το 'χεις κι' εσύ : Ιδεολογία. Αυτό δηλαδή που δεν έχουν εκείνοι που προσπαθούν τεχνητά να δημιουργήσουν την πόλωση, για να τρίβουν κατόπιν τα χέρια τους στο απυρόβλητο. Σαν κι' εκείνο το γελοίο υποκείμενο, έναν διευθυντή φυλακής στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης που 'λεγε στους "αναρχικούς"  πως υπήρξε ο ίδιος ..."κρατούμενος στη Μακρόνησο" και στους "φασίστες" πως ήταν ..."ανθυπολοχαγός κατά τον συμμοριτοπόλεμον", για να καταλήξει πάντα στο ίδιο ...συμπέρασμα, πως τελικά ..."ο Καραμανλής είναι μεγάλος ηγέτης"..! Μόνο που βρήκε το ...δάσκαλό του στο πρόσωπο κάποιου "φασίστα", όταν ...στριμωγμένος για την παράνομη πράξη να του κατασχέσει (νόμω δικαιωματικώς κατεχόμενα) δικόγραφα του 'πε ..."σκέψου πως δεν έχεις να κάνεις με κανένα παλιοκομμουνιστή".  Και πήρε ό,τι του άρμοζε ως απάντηση : "Σ' το ξανάπα πως τους κομμουνιστές τους θεωρώ αγωνιστές, κάτι που δεν αναγνωρίζω σε σένα" ! Είναι παλιά τους και γνώριμη μέθοδος το απυρόβλητο, φίλε "αριστερέ", σαν και το διχασμό... Κι' αρέσκονται να βαφτίζουν το χώρο τους "Κεντρο", έστω με "δεξιά" ή "αριστερά" επιθέματα... Γι' αυτό και μιλούν για ..."άκρα"...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ
    Τ. Ο.  ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…