Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ


Ποταμός της Ιταλίας, βορείως της Ρώμης, ο Ρουβίκων, ήταν το σημείο που δεν διέβαιναν οι λεγεώνες, ως δικλείδα ασφαλείας του πολιτεύματος. Κι' όταν το πολίτευμα, διεφθάρη, ο Ιούλιος Καίσαρ αποφάσισε να τον διαβεί, ανακράζοντας το περίφημον "ο κύβος ερρίφθη". Δυο πράγματα μόνον δεν έλαβε υπ' όψιν ο Καίσαρας : Πως οι ανθρώπινες κοινωνίες, δεν είναι στρατόπεδα και πως κι' αν ακόμη  ηθικώς υγιείς κι' αδιάφθοροι λεγεωνάριοι διαβούν το ιστορικό εκείνο όριο-σύμβολο, τίποτε δεν προδίκαζε πως και η ρίζα της διαφθοράς, θα σάπιζε μαζί με τ' απλωμένα κλαδιά της. Γιατί αναπόφευκτα θα χρειαζόταν τους πραιτωριανούς του ο Καίσαρας κι' ο λεγεωνάριος θ' αξιώσει τη θέση του παραιτωριανού. Αλλά ο πραιτωριανός δεν είναι στρατιώτης. Μπράβος είναι της εξουσίας και μόνον ως τέτοιος θα αισθανθεί, αν πριν του δώσει τη θέση, δεν τον παιδεύσει πρώτα ο Καίσαρας στη συνειδητή αναγνώριση των δικών του ορίων, του να περιφρουρεί δηλαδή και μέχρις εκεί. Διότι τίποτε δεν εγγυάται πως κι' ο ίδιος δεν θα διαφθαρεί. Κι' ο διεφθαρμένος πραιτωριανός, είναι απείρως πιο επικίνδυνος απ' τον διεφθαρμένο συγκλητικό, αν καταχράται τον ρόλο. Αλλά και πέραν αυτού, όταν οι συνωμότες βαλθούν να σκοτώσουν τον Καίσαρα, θα βρούν έτσι κι' αλλοιώς τον  τρόπο να τον ξεμοναχιάσουν. Προς τι λοιπόν η χρησιμότης του πραιτωριανού; Και πού τα εχέγγυα πως κι' ο ίδιος δεν θα κάρφωνε το μαχαίρι στον Καίσαρα; Ή, παρεπιπτόντως, να το καρφώσει σ' άλλον, χρεώνοντας τον Καίσαρα για το έγκλημα; Τελικά, ο Ρουβίκωνας δεν είναι απλά γεωγραφικό όριο...
ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…