Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΕΝΘΥΜΗΣΙΣ "ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ"


(Δεν είν' ο Γκράμσι που ξεπεράστηκε, είν' οι "αριστεροί" που αλλοτριώθηκαν)

Δεν είναι, αγαπητέ αναγνώστη, προσωπική "εξομολόγηση" τούτο το κείμενο. Είναι όμως, επίτρεψέ μου το, μια κατάθεση ψυχής. Κι' ο τίτλος του, δεν είναι απλά μια "ρομαντική ανάμνηση" κάποιας οδού, που (δεν το κρύβω), υπήρξε κομμάτι αναπόσπαστο και σημάδι ανεξίτηλο της ζωής μου. Ήταν όντως μιας ζωοδόχου πηγής το ανάβλυσμα το "ιστορικό" εκείνο γραφείο, που στέγασε κάποτε πιο πολύ τις ψυχές, παρά τα κορμιά όσων προσέρχονταν για να κοινωνήσουν ενός "άχραντου (για την εποχή) μυστηρίου" τα δρώμενα. Αυτόκλητοι εραστές μιας ιερής μέθεξης ήσαν οι προσερχόμενοι, μ' έναν και μοναδικό στόχο : να πραγματοποιήσουν εντός τους την επανάσταση εκείνη του πνεύματος που απομακρύνει τις παρωπίδες που ένα ολόκληρο "σύστημα ιδεών" έθετε πέριξ των εσώτερων οφθαλμών τους. Και δεν ήταν μόνον η "αριστερή" πνευματική τρομοκρατία που σάρωνε τα πάντα, απ' τα χωράφια μέχρι τα πανεπιστήμια, στη μεταπολιτευτική Ελλάδα εκείνων των χρόνων. Ήταν, πρωτίστως αυτή, η πατριδοκάπηλη "ακροδεξιά" που καθήλωνε τη σκέψη όσων αντιστέκονταν στην "αριστερή" επέλαση "ιδεών", μέσα στις συμπληγάδες μιας πνευματώνυμης μπόχας με "εθνικιστικά" τάχατες "πρόσημα". Ρωγμή σε κείνο το στημένο σκηνικό υπήρξε η έκδοση του μικρού σε μέγεθος και τιτανοτεράστιου σ' αξιώσεις εκείνου περιοδικού, που "κάποιοι" ήθελαν να ελπίζουν πως δεν ήταν παρά μια θνησιγενής απόπειρα κάποιων "σαλεμένων". Οικτρά διαψεύστηκαν οι "ευγενείς" πόθοι τους βέβαια και σήμερα οι δυο λέξεις του τίτλου του είναι στα χείλη της υφηλίου ολόκληρης, αλλά δεν είναι τούτο το θέμα κι' ούτε ήταν, αυτοτελώς, αυτό καθεαυτό το ζητούμενο. Η σχέση πολιτικής και πολιτισμού είναι το μέγα που εγείρεται ζήτημα, το ερώτημα αν η πολιτική προκύπτει ως επιστέγαση πολιτιστικών διεργασιών, ή αν ο πολιτισμός είναι ένα υποστηριζόμενο πολιτικογενές αποτέλεσμα, αυτό είναι το θέμα που επιχειρεί να θέσει επί τάπητος τούτο το κείμενο. Απλά σαν ερώτημα. Πολιτική και πολιτισμός, είναι βέβαια συγκοινωνούντα δοχεία, με την προϋπόθεση η πολιτική να αποβάλει το "διαχειριστικό" προσωπείο της κι' ο πολιτισμός να ξαναβρεί τη σχέση του με το κοινωνείν του ατομικού πνευματικού επιτεύγματος, απεκδυόμενος την ένταξή του στην χύδην "λογική" κατανάλωσης, όμοιας μ' εκείνη των υλικών αγαθών. Με απλά δηλαδή (δια τα καθ' ημάς) λόγια, αναφύεται το ερώτημα κατά πόσον οι τρέχουσες εξελίξεις προσπέρασαν, ως αναπόδραστη ανάγκη το ζήτημα της πνευματικής ισχυροποίησης του Κινήματος στους κόλπους της σύγχρονης ελλαδικής κοινωνίας, κατά πόσον, επί το απλούστερον, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια δυσανάλογη πολιτική (κατά την τρέχουσα έννοια) ισχυροποίηση, έναντι μιας ασθενούς, ποιοτικά και ποσοτικά, ιδεολογικής επίδρασης. Θα βοηθηθούμε στο σκεπτικό μας, αν πηγαίνοντας στην "αντίπερα αριστερή όχθη", φέρουμε στο νου το "δόγμα Γκράμσι", αυτού που ο μακαρίτης γραμματέας του ιταλικού ΚΚ πρότεινε ως διεισδυτική στο κοινωνικό σύνολο τακτική για την "άλωση του συστήματος". Ότι δηλαδή μια πολιτιστική κυριαρχία στην κοινωνία είναι απαραίτητο να προηγηθεί της πολιτικής, με την τελευταία "σαν ώριμο φρούτο" να πέφτει, σχετικά άκοπα (παρακάμπτοντας τις ...δυναμικές "επαναστατικές" πρακτικές) στα χέρια των κυριαρχούντων πνευματικώς "αριστερών" του μέλλοντος. Οι εξελίξεις βεβαίως διέψευσαν (η αλήθεια είναι αυτή) τον Γκράμσι. Η "αριστερή" κυριαρχία που επήλθε στη δύση (και στη χώρα μας βέβαια) λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα σ' ότι αφορά τους "καθαρά αριστερούς στόχους" της δημιουργίας προϋποθέσεων για την "κομμουνιστική κοινωνία του μέλλοντος". Σε τι όμως ανάγεται αυτή η παταγώδης αποτυχία των "αριστερών" ; Την απάντηση, εγώ τουλάχιστον, δεν μπορώ να τη δώσω έξω από τη λογική πως η "αριστερά" και η "σκέψη" της, δεν ήταν ποτέ παρά η άλλη όψη του συστημικού νομίσματος, αλλά, αν αναλωθούμε στην "εις βάθος χρόνου" αναζήτηση της κοινής αφετηρίας των δύο "αποδεκτών" συστημικά "σχολών σκέψης", θα μπλέξουμε σ' έναν δαιδαλώδη λαβύρινθο με αβέβαιη την έξοδο, ειδικά σ' ένα κείμενο που σε μέγεθος θέλει να παραμείνει μικρό, όπως τούτο. Είναι όμως κι' η βολική συνθήκη για το κυρίαρχο σύστημα ("οικονομιστικό" στην ουσία του), που μέσα από τον "γκραμσισμό" δεν είδε παρά την ακίνδυνη γι' αυτό εκτόνωση μιας "επαναστατικότητας" που με βάση κάποιους αστάθμητους παράγοντες, μπορούσε να βγεί απ' τα ...εισαγωγικά της. Γι' αυτό και τον ενεθάρρυνε. Στη μεταπολιτευτική μάλιστα Ελλάδα, υπήρξε η απλόχερη παραχώρηση στην "αριστερά" οιουδήποτε στοιχείου σχετιζόταν με τον πολιτισμό, ως αντάλλαγμα πολιτικής συμφωνίας, προκειμένου να χτιστεί το "εκσυγχρονιστικό" πλουραλιστικό προσωπείο του κυρίαρχου συστήματος, πέραν και της βολικής για τα μακροπρόθεσμα τότε (που διαφαίνονται τώρα απροκάλυπτα) σχέδια, εθνοαποδόμησης στην οποία η "αριστερά" τα μάλλα διέπρεψε. Στα καθ' ημάς (των Εθνικιστών) όμως, ισχύουν τα εκτιθέμενα δεδομένα ; Ο εθνικισμός, αποδείχθηκε πλέον πως αποτελεί τον πραγματικό εχθρό του κυρίαρχου συστήματος. Όμως ποιος "εθνικισμός" ; Ένας "εθνικισμός" απνευμάτιστος (έστω κι' ...αριθμητικά "ισχυρός"), χωρίς το απαραίτητο ιδεολογικό υπόβαθρο, είναι ικανός ν' ανατρέψει το σύστημα, όταν μάλιστα πρόκειται, όχι απλά για ένα "πολιτικό" υπό την "διαχειριστική" έννοια σύστημα, αλλά για ένα ολόκληρο σύστημα αξιών, "ριζωμένο", τόσο ως πλέγμα ιδεοσχηματικών αγκυλώσεων και ιστορικοερμηνευτικών προκαταλήψεων στο μυαλό, όσο και "βιωματικά" στη νοοτροπία των συμπατριωτών μας ; Ερχόμαστε καθημερινά, συναγωνιστές, αντιμέτωποι με τούτη την πρόκληση. Σε τούτο συμβάλλει τούτη η σεμνή αναφορά στη "Ζωοδόχου Πηγής", μιας "εποχής" που πρότασσε έναντι της "πολιτικής" την Ιδέα. Μιας Αξίας περισσότερο, παρά μιας ...στέγης αναφορά είναι και μιας Αρχής για την πρόταξη της ιδεολογικής μας ισχυροποίησης στη μεγάλη μάχη που δίνει το Κίνημα σήμερα για την αφύπνιση του λαού μας και σε καμμιά περίπτωση αναφορά ακύρωσης της "σημαντικής" της ίδιας της μάχης. Παράλληλα με τον ασυμβίβαστο αγώνα, ας μην γοητευτούμε από τις όποιες "σειρήνες" μας υπαγορεύουν την ...έκπτωση ιδεών, ευκαιριακά και μόνον ωφέλη αποκομίζοντες. Ας καταδείξουμε, χωρίς φόβο και πάθος και προπαντός χωρίς προκατάληψη, τα βαθύτερα ("ιδεολογικής" υφής) αίτια της συστημικής σαπίλας κι' ας μην περιοριστούμε στην απατηλή επιφάνεια, αντιπαραβάλλοντας παράλληλα τη δική μας αξιακή πρόταση, που ξεπερνά τα στενά όρια της "πολιτικής" κι' ευθέως ανοίγει τον δρόμο για τον πολιτισμόν εκείνο που θα ξαναδώσει στο έθνος μας την ιστορική οντότητα που του αξίζει. Εμείς, ας παραμείνουμε αναλλοτρίωτοι μπροστά στη γοητεία της ψευδαίσθησης, στηριζόμενοι στα πήλινα πόδια μιας τυχόν ευκαιριακής ανιδεολόγητης συνθηματολογίας. Απ' το παράδειγμα της ..."επιτυχούς αποτυχίας" της "αριστεράς" (της ούτως ή άλλως εμπεριέχουσας "γονιδιακά" τον ψευδοαντισυστημισμό), μην οδηγούμαστε σε ...λάθος συμπέρασμα. Δεν είν' ο Γκράμσι που ξεπεράστηκε, είν' οι "αριστεροί" που αλλοτριώθηκαν...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…

Ανακοίνωση Τ.Ο Χανίων Χρυσής Αυγής για τα επεισόδια ακροαριστερών με την αστυνομία

Για μια ακόμη φορά γίναμε μάρτυρες της βίαιης και εγκληματικής συμπεριφοράς των γνωστών σταλινοφασιστών της πόλης που στα χρόνια της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ έχουν εκτροχιαστεί χρησιμοποιούμενοι ως χρήσιμοι ηλίθιοι των ιδεολογικά ομοίων τους που κυβερνούν τον τόπο. Ρόπαλα, πετροπόλεμος κουκούλες, απειλές κατά της ζωής πολιτών που δεν συμμορφώνονται με τις… δικές τους κομμουνιστικές ιδεοληψίες, φτάνοντας δε και στο σημείο να επιτεθούν με δολοφονική πρόθεση πετροβολώντας 200 άτομα μια οικογένεια με 2 μωρά (το ένα μάλιστα λίγων μηνών) που τόλμησαν να εισέλθουν στο γραφείο μας. Η Χρυσή Αυγή στα Χανιά έχει παρουσία σχεδόν 3 δεκαετίες και θα συνεχίσει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του εθνικιστικού αγώνα, κι αυτό σύντροφοι δεν μπορείτε να το αλλάξετε ούτε με δολοφονικές επιθέσεις ούτε με τα γνωστά παραληρήματα και ψέματα που διαδίδετε. Ο… «λαός» των Χανίων που εσείς συνεχώς επικαλείστε είναι οι 200 εγκληματίες κουκουλοφόροι που αποτελούν τα τάγματα εφόδου της άκρας αριστεράς στην πόλη και μ…