Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΟΥΚ ΕΣΤΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΕΙΝ ΤΟ ΚΑΝΝΙΒΑΛΙΖΕΙΝ, "ΔΑΣΚΑΛΑ"...


Τετριμμένον το "άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου". Ενίοτε δε και ...ύποπτον, ως υποκρύπτον και διάθεσιν δικαιολογήσεως των αδικαιολόγητων. Διότι τα πάντα σε τούτο τον κόσμο, πλην του κόσμου αυτού καθ' αυτού, έχουν και όρια. Τα οποία και περιγράφουν το επιτρεπτόν ή ανεπίτρεπτον της συμπεριφοράς. Τίποτε λοιπόν, ούτε καν εκείνα που συνηθίσαμε να ονομάζουμε "ψυχολογικά" προβλήματα, δεν είναι ικανόν να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά της δασκαλίτσας που δια του "αντιχρυσαυγίτικου" κηρύγματός της (το οποίον και περιελάμβανε άκρως ...αρνητική σκιαγράφηση του χαρακτήρα των Χρυσαυγιτών σε επίπεδο Προσώπων), προκάλεσε την συναισθηματική κατάρρευση ενός εννιάχρονου κοριτσιού της τρίτης του Δημοτικού, κόρης υποστηρικτή της Χρυσής Αυγής στο χωριό,  όπου, υποτίθεται ότι ευρίσκεται αποκλειστικώς δια να διδάσκει. Διότι, αν η εν λόγω δασκαλίτσα νόμιζε πως έχει χρέος και να ..."παιδαγωγεί", θα έπρεπε πρωτίστως να γνωρίζει πως η "ηθική" αποδόμηση της προσωπικότητος ενός γονιού, στα μάτια του παιδιού του, ασχέτως του λόγου για τον οποίον γίνεται, συνιστά αφ' εαυτού την πλέον αντιπαιδαγωγική στάση από πλευράς διδασκάλου, ακριβώς όπως ισχύει και δια το αντίστροφον. Τα κάθε λογής "απωθημένα" της πρέπει να βρει άλλον τρόπο για να τα βγάζει, η "δασκαλίτσα". Διότι το ζήτημα δεν είναι (ούτε αμιγώς ούτε και σύμμεικτα) "ιδεολογικόν". Είναι απλά και αμιγέστατα ανθρώπινον. Το πού έλαβε χώρα το γεγονός, αυτό καθαυτό, επί του παρόντος (χρόνου) τουλάχιστον, αλλά και εντός του πνεύματος του παρόντος κειμένου, δεν έχει σημασίαν. Σημασία έχει αυτό που έλαβε χώραν βιαίως εντός μιας παιδικής ψυχής, με δράστη ακριβώς τον εντεταλμένον δια την απαλύνει. 

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…