Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟΝ" ΟΠΩΣ "ΛΕΠΡΟΚΟΜΕΙΟΝ"...


"Νομοθετημένον" είναι κι' αυτό στα σίγουρα. Και ουδεμία αντίρρησις για την αναγκαιότητα της ύπαρξης των Ιδρυμάτων του είδους. Διότι ο ηλικιωμένος είναι εκ των πραγμάτων ανήμπορος σε σχέση με τον νεώτερο. Όμως, αποτελεί μια "λύσιν ανάγκης". Και ασφαλώς, με τη μορφή που έλαβεν η κοινωνική μας οργάνωσις, αυτή η ανάγκη κατέστη και "επιτακτική". Το ουσιαστικόν ερώτημα όμως είναι εάν αποτελεί η "ανάγκη" και γενικό κριτήριο. Σαν να λέμε, αν το "αναγκαίον κακό", δύναται να εξελίσσεται σε κανόνα και ως ...επιβεβλημένο "καλόν" να εκλαμβάνεται. Κι' όμως αυτό συνέβη μ' αυτά τα Ιδρύματα, που ως "οίκοι ευγηρίας" λανσάρονται, όρος που φτιασιδώνει την πραγματική τους ταυτότητα, που δεν είναι παρά η "καραντίνα", προκειμένου ο βίος των νεωτέρων μελών της κοινωνίας να μην "μολύνεται" από την δημιουργία "υποχρεώσεων". Όμως, το γήρας δεν είναι αρρώστια και μάλιστα μολυσματική. Είναι η φυσιολογική εξέλιξη της πορείας του ανθρώπου από την γέννηση μέχρι τη ακροτελεύτια πράξη του βίου, που είναι ο θάνατος. Και κοινωνικά η "αποθήκευσις" των γερόντων σε "ειδικά περιβάλλοντα", δεν συνιστά απλά ακρωτηριασμό του κοινωνικού κορμού που για να χαρακτηρίζεται από αρμονία θα πρέπει να αντιλαμβάνεται ως αναπόσπαστα μέλη όλα τα ηλικιακά μέρη του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, είτε περιλαμβάνει δικαιώματα, είτε υποχρεώσεις. Διότι απλά, με διαφορετική προσέγγιση, που δεν αντιλαμβάνεται ως αυστηρά "ειδική" την ανάγκη που σε μια οργανωμένη κοινωνία υπαγορεύει την ίδρυση του γηροκομείου, θα μπορούσε εύκολα να επεκταθεί ακόμη και σε μια "λογική" που θα καθιστούσε "γενική" και όχι "ειδική" την ανάγκη της ίδρυσης ορφανοτροφείου. Θέλοντας να πιστεύω πως ήμουν σαφέστατος, θα φθάσω αναγκαστικά και στο σημείο εκείνο που δεν αφορά την κοινωνικήν οργάνωση αυτή καθ' αυτή, αλλά αυτό που μέσα από ποικίλες ερμηνείες κοινώς ως "ηθική" αναφέρεται, απελευθερώνοντας τον άνθρωπο από "ψυχρές" μηχανιστικές προσεγγίσεις των αποκαλουμένων "κοινωνικών ζητημάτων" : Αναρωτιέμαι, αν αυτός που αποχαιρετά τον γονιό, μετά από μια επίσκεψη στο γηροκομείο, είδε ποτέ μέσα μέσα στα μάτια αυτού του γονιού, το βλέμμα του παιδιού, που αποχαιρετά ο γονιός, μετά από μια επίσκεψη στ' ορφανοτροφείο. Αυτά τα ολίγα...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…