Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η realpolitic του Ν. Μιχαλολιάκου

1. Πολιτικός ρεαλισμός και πολιτικός μεγαλοϊδεατισμός

Στο διεθνές γλωσσάρι του πολιτικού γίγνεσθαι, ο όρος realpolitic σημαίνει το είδος της πολιτικής που στηρίζεται στη ρεαλιστκή εκτίμηση των πολιτικών, κοινωνικών ή οικονομικών συνθηκών, που επικρατούν σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.
   Η πολιτική, λόγου χάριν, της λαϊκής δεξιάς του 1922, απείχε πολύ από την καλή γνώση της πραγματικότητας και των στρατιωτικών ή πολιτικών συσχετισμών που επικρατούσαν μετά το πέρας του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Παρασυρμένοι από έναν θολό μεγαλοϊδεατισμό, οι τότε ηγέτες της συντηρητικής παράταξης, πίστεψαν ότι ο Ελληνικός στρατός θα μπορούσε  να επαναλάβει τα κατορθώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να φτάσει ως την Άγκυρα, καταλύοντας ουσιαστικά την παλιά αυτοκρατορία των Οθωμανών σουλτάνων.
Αποτέλεσμα αυτής της μεγαλοϊδεατικής πολιτικής ήταν η εθνική καταστροφή του 22.
   Σε αντίθεση με την μεγαλοϊδεατική πολιτική των κατά καιρούς μεγαλομανών πολιτικών, που εξουσίασαν την Ελλάδα, εμφανίζεται η προσεκτική, ζυγιασμένη και ενίοτε καιροσκοπική πολιτική των ρεαλιστών πολιτικών, τύπου Χαρίλαου Τρικούπη, οι οποίοι προτιμούν να ενισχύσουν το σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδος παραδείγματος χάριν, από το να αφήσουν τον Ελληνικό στρατό να εισχωρήσει στα βάθη της Ανατολίας, χωρίς  καν να του έχουν εξασφαλίσει τις κατάλληλες γραμμές ανεφοδιασμού.
   Η αντίστιξη μεταξύ μεγαλοϊδεατικής και ρεαλιστικής πολιτικής δεν είναι φυσικά μια αποκλειστικά Ελληνική ιδιομορφία, αν και στην Ελλάδα παρουσιάζεται ιδιαίτερα έντονη, εξαιτίας του μεσογειακού ταμπεραμέντου των Ελλήνων και του εγγενούς πάθους τους, να  βάνουν οι ίδιοι τα χέρια τους και να βγάνουν τα μάτια τους…
Ο μεγαλοϊδεατισμός και ο ρεαλισμός φαίνεται ότι πάνε χέρι-χέρι σε όλη την Ευρωπαϊκή ιστορία, από την εποχή ακόμα του Αλκιβιάδου και του Νικία, ίσαμε τον πολύ κοντινό μας Βίλυ Μπραντ και τη γνωστή μεγαλοϊδεάτισσα σκύλα του Βερολίνου, που πιστεύει ότι η Γερμανία μπορεί να γίνει η ηγεμών της Ευρώπης, χρησιμοποιώντας τα ευρώπουλα αντί των πάντσερ…

Για να μην σας τα  πολυλογώ με πολλαπλά ιστορικά παραδείγματα μεγαλοϊδεατών και ρεαλιστών πολιτικών, θα σας πω απλά, ότι όλα τα ευρωπαϊκά έθνη, έχουν περάσει από διαδοχικές φάσεις της μιας ή της άλλης μορφής  πολιτικής  εξουσίας, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι οι εθνικές καταστροφές, που τυχόν οφείλονταν στον μονομανή μεγαλοϊδεατισμό, ενεγράφησαν ως ιστορική εμπειρία στο συλλογικό ασύνειδο των εθνών, αποτρέποντας τα από νέες αστοχίες.

Οι σημερνές ελληνόφωνες μάζες παραδείγματος χάριν, ηρωοποιούν έναν πολιτικό μεγαλομανή, σαν τον κ. Βαρουφάκη, ο οποίος φαντασιώνεται τη δημιουργία του πανευρωπαϊκού κόμματος των αλλοπαρμένων, ενώ ταυτόχρονα πάνε και ψηφίζουν ένα πολιτικό καραγκιόζη σαν τον τσιπρανδρέου, ο οποίος πάσχει από τόσο βαρύ σύνδρομο μεγαλοϊδεατισμού, ώστε να πιστεύει και αυτός ο ίδιος τα ψέματα του.
   Ένα έθνος που ανεβάζει στην εξουσία μια πολιτική μαϊμού σαν τον τσιπρανδρέου, δεν έχει τίποτε άλλο να περιμένει παρά μια νέα εθνική καταστροφή, όπως εκείνη του 22, που όμως  αυτή τη φορά μπορεί να είναι και η ολοκληρωτική καταστροφή σύμπαντος του Ελληνισμού
   Δυστυχώς τα είδη των πολιτικών που φύονται σήμερα στην  Ελλάδα, κινούνται ανάμεσα στην προδοσία και στο καραγκιοζιλίκι, σε βαθμό που καταντά περιττό να μιλάμε για άσκηση έστω μεγαλοϊδεατικής ή ρεαλιστικής πολιτικής – κατηγορίες που αφορούν μοναχά τους αληθινούς πατριώτες πολιτικούς  και όχι αυτές τις καρικατούρες, σαν τον θλιβερό Τουταγχαμών της αριστεράς…
  Με εξαίρεση τον κ. Ν. ΜιχαλολιάκοΟ οποίος προσπαθεί να είναι ειλικρινής και ρεαλιστής, απέναντι σε έναν λαό που άγεται και φέρεται από εργολάβους της διεθνούς γραβατοπειρατείας…


2. Ο ρεαλισμός του κ. Ν. Μιχαλολιάκου

Παρά τη λυσσαλέα προπαγάνδα των καθεστωτικών ΜΜΕ, ότι τάχα μου ο κ. Μιχαλολιάκος προσπαθεί να γίνει ένας μικρός Χίτλερ, δεν βλέπω πουθενά καμία συσχέτιση της πολιτικής του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής, με την πολιτική του Φύρερ.
Αντιθέτως, θα έλεγα ότι βαδίζει πολύ πιο κοντά στα χνάρια του Βίσμαρκ, παρά του Χίτλερ.
   Ο Χίτλερ ήταν ταγμένος σε έναν Γερμανικό μεγαλοϊδεατισμό, που απαιτούσε την άμεση κατάκτηση του «ζωτικού χώρου» της Γερμανίας, ενώ φύλαγε για το μέλλον την εθνικοσοσιαλιστική μετατροπή ολόκληρης της Ευρώπης, όπου θα κυριαρχούσε η αριστοκρατία των ευγενών πολεμιστών του Ράιχ, μέσα από την οποία θα γεννιόταν ο Άριος υπέρ-άνθρωπος. Συγγενικά έθνη με τους Γερμανούς, όπως οι Γάλλοι ή οι Εγγλέζοι ή οι Λατίνοι ή οι Έλληνες, θα είχαν κι αυτά το μερτικό τους στον νέο πολιτισμό της εθνικοσοσιαλιστικής Ευρώπης, αφού όμως άφηναν πίσω τους την παλιά, εκφυλισμένη κα διεφθαρμένη κάστα των πολιτικάντηδων και των παπάδων.
Ο Χίτλερ είναι κλασικό παράδειγμα μεγαλοϊδεατικής πολιτικής, παρά το ότι δεν τον ενδιέφερε η κατάκτηση και η κατοχή χωρών όπως η Βρετανία ή η Γαλλία, στις οποίες επιτέθηκε μόνον επειδή ήταν αναγκασμένος να διασφαλίσει τα δυτικά σύνορα του.
 Αντιθέτως, ο κ. Μιχαλολιάκος, αποφεύγει πολύ προσεκτικά να κάμει  λόγο για επέκταση της Ελληνικής κυριαρχίας σε εδάφη που χωρίς αμφιβολία ανήκαν άλλοτε στον Ελληνισμό ή να οριοθετεί μια εδαφική περιοχή που θα τη θεωρούσε ενδεχομένως ως ζωτικό χώρο του Ελληνισμού. Όπως και ο Βίσμαρκ [μιας και πιάσαμε τα γερμανικά πρότυπα] αυτό που φαίνεται κυρίως να τον ενδιαφέρει είναι η επανάκτηση της Ελληνικής ανεξαρτησίας, εντός των δεδομένων συνόρων της και η ισχυροποίηση του έθνους, μέσα από την δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πιο εξελιγμένης εθνικής παραγωγής.

Η πολιτική του κ. Μιχαλολιάκου λαμβάνει καταρχήν υπ’ όψιν τους υπάρχοντες συσχετισμούς δυνάμεων στη λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου και ιεραρχεί τις εθνικές προτεραιότητες βάσει των αναγκών του δεδομένου Ελληνικού έθνους/κράτους, αντί να αναλώνεται σε μεγαλοϊδεατικές σαπουνόφουσκες, του τύπου ότι «θα αλλάξουμε την Ευρώπη» και θα «πετύχουμε τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό των ευρωπαϊκών κοινωνιών» κι ότι «είμαστε οι Ευρωπαίοι Τσε Γκεβάρα και άλλα τέτοια ανατριχιαστικά, με τα οποία αποχαυνώνουν οι τσιπρουλήδες τους χαχόλους  τους.

Ο Αρχηγός μπορεί μεν να φωνάζει σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση η Χρυσή Αυγή να χαρίσει το όνομα και την ιστορία της Μακεδονίας στους σλάβους των Σκοπίων, ωστόσο δεν είπε ποτέ ότι οι Έλληνες θα διεκδικήσουν τα εδάφη της πρώην ψευτοδημοκρατίας του Τίτο.
Ακόμα και στο ζήτημα της Βορείου Ηπείρου και παρά την κραυγαλέα επιθετικότητα του αλβαναριού, ο κ. Μιχαλολιάκος διεκδικεί [και πολύ σωστά] τα δικαιώματα της Ελληνικής παρουσίας εκεί αλλά είναι πολύ προσεκτικός, όταν κάμει λόγο και για τα δικαιώματα του Ελληνισμού σε εδάφη που ιστορικά και πολιτιστικά μας ανήκουν.     
    Για τον Αρχηγό της Χρυσής Αυγής, στην παρούσα ιστορική συγκυρία, εθνική νίκη θα είναι όταν ο Έλληνας γυρίσει πίσω στη γη του, για να την κάμει να παράγει για τον Έλληνα και όχι όταν θα εγκαταστήσει εδώ καμία δεκαριά εκατομμύρια αλβανοκογκολέζους «ταξικά αδέρφια» του συντρόφου Γλέζου και των άλλων παιδιών της ροζ συμμορίας.
Στον διεθνιστικό μεγαλοϊδεατισμό της αριστεράς και στη ραγιάδικη υποτέλεια των μεγαλοαστών πολιτικάντηδων, ο κ. Μιχαλολιάκος αντιτάσσει τον ιδρώτα, το αίμα και την πίστη των Ελλήνων, να ξαναστήσουν αυτόν τον τόπο στα πόδια του, παράγοντας αγαθά από Έλληνες για Έλληνες, αντί να καταντήσουν όλοι τους τα γκαρσόνια της Ευρώπης.

Η realpolitic του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής, είναι πρώτα απ’ όλα μια πολιτική του τρακτέρ, του τόρνου, του μόχθου, του μέτρου και της εθνικής οικονομικής ανεξαρτησίας.

Ο Βίσμαρκ κατόρθωσε στον καιρό του να δημιουργήσει το Γερμανικό έθνος/κράτος, ενεργοποιώντας τα εθνικά ανακλαστικά των γιούνκερς [μικρών γαιοκτημόνων της Πρωσίας], ενώ ταυτόχρονα χειρίστηκε με μνημειώδη πολιτική μαεστρία τις διεθνείς συσχετίσεις δυνάμεων, άλλοτε μέσα από συγκρούσεις και άλλοτε μέσα από συμμαχίες, έχοντας όμως πάντα μπροστά του τον ρεαλιστικό στόχο της ενοποίησης των Γερμανικών κρατιδίων σε ένα ενιαίο Γερμανικό έθνος/κράτος.
Ο κ. Μιχαλολιάκος φρονώ ότι έχει θέσει έναν πολύ ρεαλιστικό στρατηγικό στόχο, την εθνική παραγωγή, που θα διασφαλίσει και τη εθνική κυριαρχία και προσπαθεί να το πετύχει με προσεκτικά βήματα, ενεργοποιώντας τη βαθιά σχέση του Έλληνα με τη γη του, με τη θάλασσα του και με το πάθος του για την ελευθερία.
   Δεν υπόσχεται ούτε περισσότερα καταναλωτικά αγαθά, ούτε ακριβότερα κινητά, ούτε ταχύτερα αυτοκίνητα. Αντιθέτως προτάσσει το μοντέλο ενός λιτού τρόπου ζωής, όπου οι απολαύσεις θα είναι πολύ πιο ουσιαστικές από το αν θα έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε ετησίως δυο-τρία ταξιδάκια στο Λονδίνο για ψώνια!
Η πολύ μετρημένη ρητορική του, μου θυμίζει έντονα την αποστροφή από τoν περίφημο λόγο του Τσόρτσιλ: 
«δεν έχω να σας υποσχεθώ τίποτε άλλο από αίμα, δάκρυα και ιδρώτα…»
 Μια realpolitic που όμως απαιτεί πολίτες αποφασισμένους να κρατήσουν το έθνος τους στο προσκήνιο της ιστορίας…   


3. Το ζήτημα του εθνικού νομίσματος

Νομίζω ότι περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο πολιτικό ζήτημα, αυτό που αναδεικνύει με τον πιο τρανταχτό τρόπο, τον πολιτικό ρεαλισμό του κ. Ν. Μιχαλολιάκου, είναι οι θέσεις του στο πλαστό δίλημμα του «ευρώ ή δραχμή»

Ο Αρχηγός έχει ξεκαθαρίσει ότι στρατηγικός στόχος της Χρυσής Αυγής είναι η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα, που άλλωστε κρίνεται αναγκαία για να διατηρήσει ένα έθνος/κράτος την απόλυτη οικονομική και πολιτική του ανεξαρτησία.
Ωστόσο άλλο πράγμα είναι ο στρατηγικός στόχος και άλλο πράγμα είναι οι τακτικοί ελιγμοί, που απαιτούνται για να  τον επιτύχεις.
Σε αντιδιαστολή με τους πολιτικούς φανφαρόνους του καθεστώτος, που διατυμπανίζουν ότι έχουν την εξουσία στο τσεπάκι τους, ο κ. Μιχαλολιάκος γνωρίζει καλά και δεν διστάζει να το πει δημόσια, ότι ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα της Χρυσής Αυγής, για να αναλάβει να βγάνει τον Ελληνισμό από τα τάρταρα που τον έριξαν οι πάσης φύσεως προδότες.
Πλησιάζει μεν αυτή η ιστορική στιγμή αλλά δεν ήρθε ακόμα…

Ως ρεαλιστής πολιτικός λοιπόν, κρίνει ότι δεν έχει κανένα νόημα να ξεκινήσει τώρα δα μια πολεμική εναντίον του ευρώ, που στο κάτω-κάτω το έχουμε ακριβοπληρώσει και δεν μας συμφέρει διόλου να τους χαρίσουμε τις τόσες θυσίες μας.

Απ’ την άλλη, το ίδιο το νόμισμα δεν είναι παρά ένας δείκτης, μια συμβατική μονάδα, η οποία «μετράει» και αντανακλά τη δυναμική μιας οικονομίας, αντί να την καθορίζει.
Εμείς, με τα χάλια που έχουμε στον τομέα της παραγωγής, είτε με ευρώπουλα, είτε με δραχμές, είτε με γρόσια, πάλι κακομοίρηδες θα παραμένουμε.
    Αν δεν βάνουμε μπροστά να παράγουμε τα αγαθά που μας χρειάζονται και να εξάγουμε κιόλας, ότι νόμισμα και να μας δώσουν, θα το βουλιάζουμε στη χαβούζα των κρατικοδίαιτων λαμόγιων και της μιζαδόρικης αρπαχτής.
Ποιος ο λόγος λοιπόν να αρχίσει εντελώς άκαιρα ένας ρεαλιστής πολιτικός την επίθεση κατά του ευρώπουλου, όταν ξέρει ότι ο λαός του θα χρειαστεί μετά να περπατήσει ξεβράκωτος στ’ αγγούρια;
Όχι!
Πολύ σωστά ο κ. Μιχαλολιάκος κρατάει διπλωματική στάση απέναντι στο ευρώ, διαμηνύοντας όμως προς πάσαν κατεύθυνσιν ότι δεν πρόκειται να δεχτεί μνημόνια ή άλλου είδους πολιτική και οικονομική ηγεμονία αλλά, ταυτόχρονα, αν θέλουν να μας «διώξουν» από το ευρώ, θα μας πληρώσουν όσα τους  πληρώσαμε κι εμείς…
   Με ρεαλισμό αλλά και αποφασιστικότητα ανάλογη του Βίσμαρκ, ο κ. Μιχαλολιάκος προετοιμάζει τους Ευρωσιωνιστές ότι θα κάμει ότι πρέπει για να γυρίσει η Ελλάδα στην εθνική παραγωγή [θα βάνει ας πούμε δασμούς σε ανταγωνιστικά εισαγόμενα προϊόντα] αλλά δεν πρόκειται να τους κάμει τη χάρη να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, αν δεν εξασφαλίσει την αναγκαία χρηματοδότηση, ώστε να μην μπει σε περιπέτειες η χώρα.
  Αλλά ακόμα πιο χαρακτηριστική του πολιτικού ρεαλισμού του κ. Μιχαλολιάκου είναι η στάση αναμονής που φαίνεται να κρατάει απέναντι στο ευρώπουλο, αποφεύγοντας συστηματικά να εξαγγείλει ένα σχέδιο Βήτα ή μια εναλλακτική πρόταση, σε περίπτωση που η Ελλάδα αναγκαστεί να έρθει σε σύγκρουση με τα κοράκια της διεθνούς ευρωπειρατείας.
 Κι αυτό διότι ουδείς γνωρίζει αν το ευρώπουλο θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από ένα ή δυο χρόνια!
Φανταστείτε μόνο τι μπορεί να συμβεί όταν η Βρετανία βγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή όταν η κ. Λεπέν κερδίσει τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία. Ποιο ευρώ και ποιο δολάριο;

Η παγκόσμια οικονομική κατάσταση είναι τόσο ρευστή, ώστε κανένας ρεαλιστής πολιτικός μιας μικρής χώρας όπως η Ελλάδα [και δη ξεβράκωτης] δεν θα διακινδύνευε θεαματικές πολιτικές κινήσεις και βιαστικές συγκρούσεις, που ενδεχομένως δεν θα είχαν κανένα νόημα μετά από λίγα χρόνια, τότε που θα έρθει η ώρα της Χρυσής Αυγή να οδηγήσει τον Ελληνισμό στα πεπρωμένα του…  

Νομίζω λοιπόν ότι ο Αρχηγός πράττει άριστα αντιμετωπίζοντας με ρεαλισμό και σαφές στρατηγικό σχέδιο το ζήτημα του εθνικού νομίσματος.
Κακώς, κατά τη γνώμη μου, τον κατηγορούν αρκετοί εθνικιστές ότι δεν είναι δυνατόν να μιλάει για εθνική παραγωγή και εθνική ανεξαρτησία και να μην συγκρούεται άμεσα με την ευρωζώνη.
Οι πόλεμοι δεν κερδίζονται με γροθιές στο μαχαίρι. Οι πόλεμοι κερδίζονται με ρεαλιστική σκέψη και σοφούς τακτικούς ελιγμούς, που ενίοτε μπορεί και να ξεγελάσουν τον εχθρό ότι υποχωρείς για να του επιτεθείς ακριβώς τη στιγμή που πρέπει όπως άλλωστε  έπραξαν και ο Θεμιστοκλής και ο Κουτούζωφ και ο Κολοκοτρώνης, στον καιρό τους…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

Ανακοίνωση Τ.Ο Χανίων Χρυσής Αυγής για τα επεισόδια ακροαριστερών με την αστυνομία

Για μια ακόμη φορά γίναμε μάρτυρες της βίαιης και εγκληματικής συμπεριφοράς των γνωστών σταλινοφασιστών της πόλης που στα χρόνια της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ έχουν εκτροχιαστεί χρησιμοποιούμενοι ως χρήσιμοι ηλίθιοι των ιδεολογικά ομοίων τους που κυβερνούν τον τόπο. Ρόπαλα, πετροπόλεμος κουκούλες, απειλές κατά της ζωής πολιτών που δεν συμμορφώνονται με τις… δικές τους κομμουνιστικές ιδεοληψίες, φτάνοντας δε και στο σημείο να επιτεθούν με δολοφονική πρόθεση πετροβολώντας 200 άτομα μια οικογένεια με 2 μωρά (το ένα μάλιστα λίγων μηνών) που τόλμησαν να εισέλθουν στο γραφείο μας. Η Χρυσή Αυγή στα Χανιά έχει παρουσία σχεδόν 3 δεκαετίες και θα συνεχίσει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του εθνικιστικού αγώνα, κι αυτό σύντροφοι δεν μπορείτε να το αλλάξετε ούτε με δολοφονικές επιθέσεις ούτε με τα γνωστά παραληρήματα και ψέματα που διαδίδετε. Ο… «λαός» των Χανίων που εσείς συνεχώς επικαλείστε είναι οι 200 εγκληματίες κουκουλοφόροι που αποτελούν τα τάγματα εφόδου της άκρας αριστεράς στην πόλη και μ…