Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"ΜΑΖΙ ΜΑΣ, ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΜΕ ΤΟ ΒΑΠΟΡΙ"...

Δεν διακατέχομαι από κείνη την εμμονή που συνηθίζεται ν' αποκαλείται "κοινωνικός ρατσισμός". Κι' αυτό, γιατί, από την φύση μου, απεχθάνομαι την "κοινωνική γκετοποίηση", την συλλήβδην δηλαδή αυθαίρετη ετεροκατάταξη ανθρώπων της ίδιας εθνικής κοινωνίας, αντιλαμβανόμενος τα μέλη της ως αδιάσπαστο σύνολο ατόμων, ακόμη κι' αυτών που έχουν ροπή στη λεγόμενη παραβατικότητα. 
Όμως, υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα σ' αυτή τη στάση και τη στάση εκείνη που, με τη σειρά της, προβαίνει σε εξίσου αυθαίρετη ετεροκατάταξη ατόμων και συνόλων, με εμφανή την πρόθεση να "αλλοιώσει" την ατομική ή συλλογική "εξωτερική εικόνα" τους.
Απομεσήμερο λοιπόν και η Ελένη Ζαρούλια, περνούσε την πύλη των αφίξεων στον αερολιμένα του Ηρακλείου. Ο λόγος ; Επίσκεψη στην άρρωστη μητέρα της. Κι' έπρεπε να περάσει απ' τ' αστυνομικό μέγαρο για να δηλώσει την παρουσία της, ως έχουσα όρους περιοριστικούς, ένεκα της "κατηγορίας για τη συμμετοχή της σε εγκληματική οργάνωση, διότι οι ...πύρινοι λόγοι της στο κοινοβούλιο προέτρεπαν σε εγκληματικές ενέργειες" (δυστυχώς, για τη δικονομία μας, το "είδαμε" ...συνταγμένο και τούτο το ..."σκεπτικό"). 
Όμως, δεν είναι τούτο το ζήτημα, τουλάχιστον του παρόντος κειμένου. 
Το ζήτημα είναι πως την ίδια ώρα, γινόταν η προσαγωγή μιας σπείρας διαρρηκτών. Κι' έτσι, βρεθήκαμε εν μέσω ενός σκηνικού, που δεν χρειάζεται περιγραφή, γιατί τα ...ευκόλως εννοούμενα, απλά ...παραλείπονται.
Και κατά νουν δεν έχω ν' αρχίσω συζήτηση "πολιτική" για το ποιος κλέβει δημόσια ταμεία και ποιος "σουφρώνει" χρυσαφικά. Εκείνο που 'χει σημασία, εδώ, είναι από πότε εκείνος που θυσιάζει στοιχεία του ατομισμού του, αγωνιζόμενος, σωστά ή λάθος αδιάφορον, και χαρίζοντας, για κείνο που θεωρεί "καλό των άλλων", πρέπει, έστω και ως "εικόνα" κι' "εμπειρία" περιστασιακή, να "τσουβαλιάζεται" συλλήβδην μ' εκείνον που "εξυψώνει" τον ατομισμό του, αφαιρώντας από τους άλλους το ο,τιδήποτε. 
Γι' αυτό και νοιώθω την ανάγκη για να σου πω πως είσαι άδικη κυρία "δημοκρατία" μας. Άδικη, όσο δεν πάει. Όχι μόνο γιατί ψηφίζεις νόμους απαλλαγής για κείνους που αρπάζουνε τ' αποθέματα του χρυσού και βάζεις τις χειροπέδες μ' ευκολία μεγάλη στους φτωχοδιάβολους που σκαλίζουν στις μπιζουτιέρες των άλλων. Είσαι πρωτίστως άδικη, γιατί δεν έχεις την αρχοντιάν εκείνη να ξεχωρίσεις τους πολιτικούς αντιπάλους σου, απ' τους κοινούς παραβάτες. Και τούτο, γιατί μέσα στην άμετρη "εγωπάθειά" σου, αρνείσαι ν' αποδεχτείς πως έχεις πολιτικούς αντιπάλους, θεωρώντας ως δεδομένο πως η "πολιτική" είν' αποκλειστικό σου τσιφλίκι. Γι' αυτό και ποτέ σου δεν παραδέχτηκες πως έχεις κι' εσύ, ενίοτε, και τους πολιτικούς σου κρατούμενους, όπως όλες οι τυραννίες. Κι' αναιδώς τους εντάσεις συλλήβδην στις διαδικασίες που επεφύλαξες στην ομάδα εκείνη της κοινωνίας που βάφτισες η ίδια "υπόκοσμο", που στο μεγαλύτερο μέρος του, δεν είναι παρά ο "τόπος" των εξορίστων του οικονομικού σου συστήματος, όπου "ανθεί" όμως "κυρίαρχος", κι' ένας  άλλος (αποδεκτός της "κοινωνίας" που έχτισες) υπόκοσμος, εκείνος του λευκού, λεγομένου, κολλάρου. 
Και, πως το κάνεις ΕΠΙΤΗΔΕΣ, δε χρειάζεται να στο ξαναπεί "φασίστας",  μιας και, "στου κουφού την πόρτα βροντώντας κι' αυτός", σ' το 'χει ειπωμένο "κομμουνιστής", ο Βάρναλης, στο δρόμο για τον Άη Στράτη : "Μαζί μας, τελευταίοι με το βαπόρι / πρεζάκηδες, αλάνια, λαθρεμπόροι / ξεπίτηδες για να φανεί πως ίσια / λογιούνται η Λευτεριά και τα χασίσια". Άλλη του Βάρναλη η λευτεριά, άλλη η δική μου, θα μου πούνε ίσως "από το Περισσό" οι ...συνεταίροι σου. "Μπορεί". Οι ..."λαθρεμπόροι" όμως, είναι δικιά σου πατέντα κυρά "δημοκρατία" μου. Το ίδιο σαν και την "πρέζα". Κι' όλων των χρόνων οι Ιδεολόγοι, "παράτυποι μετανάστες", σ' όποιο κομμάτι της γης περιχαράκωσες, με πρόσχημα την "ελευθερία των ιδεών", που είναι βεβαίως "ελεύθερες" μέχρι να σου "πλανέψουν τα πλήθη". Κι' αίφνης, από ιδέες, γινούν "εγκλήματα" ...  

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…