Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποδόσφαιρο και «ρατσισμός»

Ποδόσφαιρο και «ρατσισμός»
Το ποδόσφαιρο αποτελεί, ως γνωστόν, το λαοφιλέστερο ομαδικό άθλημα στον πλανήτη, επομένως και στην Χώρα μας. Μας δίνεται, λοιπόν, η ευκαιρία να αναπτυχθεί μια άποψη για το άθλημα, αυτό, το οποίο «παθιάζει» τόσο πολύ κόσμο, σε συνδυασμό με την σκευωρία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Είναι γνωστή η επικρατούσα άποψη, όχι στην αίσθηση του κόσμου αλλά στα χείλη των διαφόρων «υπευθύνων», ότι το ποδόσφαιρο «είναι απλώς ένα παιχνίδι».
Είναι, όμως, έτσι; Όταν παίζεις ποδόσφαιρο το κάνεις «για την χαρά του παιχνιδιού» ή για να κερδίσεις; Ειδικά, μάλιστα, όταν παίζουν αντίπαλες Εθνικές ομάδες, και ιδιαίτερα στην περίπτωση όπου υπάρχουν ιστορικά προηγούμενα βίαιης αντιπαράθεσης μεταξύ κάποιων Εθνών, είναι δυνατόν να μην υπάρξει μια ιδιαίτερη αντιπαλότητα ανάμεσά τους;
Όσο και αν η FIFA και η UEFA λανσάρουν διάφορα συνθήματα «κατά του ρατσισμού» πριν την έναρξη των διεθνών αναμετρήσεων, μήπως είναι το ποδόσφαιρο ένας παράγοντας που γεννά, καλώς ή κακώς, συναισθήματα ανωτερότητας σε κάποια Εθνική ομάδα έναντι κάποιας άλλης; Το ίδιο, βεβαίως, θα δούμε και στο συλλογικό επίπεδο. Είναι πραγματικά γελοίο να βλέπεις κάποιους επικεφαλής συνδέσμων αθλητικών συλλόγων με ανακοινώσεις, στις οποίες φυσικά δεν ζήτησαν καν την γνώμη των μελών των συνδέσμων αυτών, να γράφουν ανακοινώσεις -υποτίθεται εναντίον του ρατσισμού- και στην επόμενη ανακοίνωση να διαβάζουμε ρατσιστικού τύπου υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς και σχόλια για τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας, με την οποία βρίσκονται σε αιώνια αντιπαράθεση.
Το ίδιο, βεβαίως, συμβαίνει και με τα εγχώρια οπαδικά έντυπα. Υποκριτικές κραυγές αγανάκτησης για κάποιον έγχρωμο ποδοσφαιριστή, τον οποίο προσέβαλαν οι οπαδοί άλλου συλλόγου κάπου στην υφήλιο, ενώ στην αμέσως επόμενη σελίδα θα διαβάσεις ντροπιαστικούς χαρακτηρισμούς για οπαδούς, παίχτες και παράγοντες του εγχώριου αντίπαλου δέους. «Γαύροι», «Βαζέλες», «Χανούμια», «Τούρκοι», «γύφτοι», «γριές», «σκουλήκια», «τυριά», κ.τ.λ. είναι ορισμένοι εκ των υβριστικών χαρακτηρισμών  που ακούγονται εκατέρωθεν, με σαφή τάση υποβίβασης του αντίπαλου οπαδού, ο οποίος έχει διαφορετική συλλογική προτίμηση από τον εκτοξεύοντα τον χαρακτηρισμό. Πόσο γελοίο είναι άραγε να ακούς κάποιον βολεμένο «προοδευτικό» να... οργίζεται για τα κρούσματα ρατσισμού στο ποδόσφαιρο και όταν του δοθεί η ευκαιρία να «λούζει» με ακατανόμαστες εκφράσεις όλους όσοι δεν υποστηρίζουν την δική του ομάδα;
Πόσοι από τους δήθεν ευαίσθητους «αντιρατσιστές», που νοιάζονται για τα δικαιώματα των πάσης φύσεως αλλοδαπών, δεν έχουν βρίσει με τον πλέον χυδαίο τρόπο τον έγχρωμο ποδοσφαιριστή που έκανε το «έγκλημα» να παίζει στον αντίπαλο της δικής του συλλογικής προτίμησης; Ακόμη, όμως, και ο έγχρωμος ποδοσφαιριστής της δικής του ομάδας θα ακούσει απίστευτα υποτιμητικά σχόλια αν «δεν τραβάει», όπως λέγεται στην ποδοσφαιρική ορολογία. Χαρακτηριστικό της γελοιότητας είναι τα όσα είχα διαβάσει παλαιότερα σε έντυπο, το οποίο εξέδιδε κάποιος σύνδεσμος οπαδών ενός εκ των λαοφιλέστερων ομάδων της Χώρας. Ο «εξυπνάκιας», που υπέγραφε ένα άρθρο «κατά του ρατσισμού» (έτσι γενικά και αόριστα), σ' άλλο κείμενό του λίγο καιρό αργότερα, σχεδόν αμφισβητούσε την ανθρώπινη ιδιότητα σ' όσους συσχετίζονταν με τον οποιονδήποτε τρόπο με τον «μεγάλο εχθρό» εντός της πόλης! Όσοι ανήκαν στο αντίπαλο αθλητικό σωματείο ήταν «κότες», «στραβοστόμηδες», «κομπλεξικοί» κ.τ.λ. Όλοι τους, δίχως καμία εξαίρεση!
Για να μην μακρηγορούμε, αυτό το οποίο θέλουμε να πούμε είναι ότι καλά και άγια τα ευχολόγια και οι ανώδυνες κουβέντες εκ του ασφαλούς, όμως η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική  απ' ό,τι θα την ήθελαν κάποιοι μέσα στο μυαλό τους, το οποίο βρίσκεται σε πλήρη ύπνωση και σαφώς κινείται εκτός πραγματικότητας. Η ανωτερότητα, η εξουδετέρωση και ο εξευτελισμός του αντιπάλου, η ανύψωση ενός συλλόγου σ' όλες τις πτυχές του και η αντίστοιχη εκμηδένιση κάποιου άλλου είναι, καλώς ή κακώς, αναπόσπαστο μέρος του ποδοσφαίρου. Δεν εξετάζουμε το αν είναι σωστό ή όχι, αλλά το τι συμβαίνει.
Θα ήταν π.χ. πολύ ενδιαφέρον να υπήρχε η δυνατότητα να ακουστούν οι απόψεις του εισαγγελέα Ντογιάκου, ο οποίος έχει το προσωνύμιο «Παναθηναϊκάκιας», σε σχέση με άλλους συλλόγους. Το παρατσούκλι και μόνο παραπέμπει, προφανώς, σε κάποιον φανατικό οπαδό του Παναθηναϊκού. Θα ήταν επομένως πολύ χρήσιμο να γινόταν ευρύτερα γνωστή η άποψή του, καθώς και οι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποιεί για τους οπαδούς π.χ. του Ολυμπιακού. Γιατί, άραγε, έχω την εντύπωση ότι αυτοί ακριβώς οι χαρακτηρισμοί θα ήταν άκρως υποτιμητικοί; Και με ποιο σκεπτικό ένας εισαγγελέας, ο οποίος έχει ως προσωνύμιο όχι κάτι που να ταιριάζει με το επάγγελμά του ή με κάποια ιδιότητα του χαρακτήρα του, αλλά με την φανατική προσήλωσή του προς ένα συγκεκριμένο αθλητικό σωματείο (με ό,τι συνεπάγεται αυτό), να κρίνει άλλους ανθρώπους ως «φανατικούς» και«επικίνδυνους»;
Ο ίδιος, μαζί με τις εφέτες ανακρίτριες, έστειλαν Αθώους Ανθρώπους στην Φυλακή όχι για εγκληματικές πράξεις, αλλά για τις απόψεις τους. Για Ιδέες, βιβλία, άρθρα και ομιλίες. Με την λογική (;) αυτή κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος οπαδός να πάει στην φυλακή όχι για κάτι που έκανε, αλλά για τον Σύλλογο, τον οποίο υποστηρίζει. Να στερηθεί της ελευθερίας του γιατί είναι «παναθηναϊκάκιας», «ολυμπιακάκιας», «παοκτσής», «αεκτζής» κ.ο.κ. Ακραίο παράδειγμα; Αν το σκεφτεί ο οποιοσδήποτε ψύχραιμα, μάλλον θα ανατριχιάσει.
ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…