Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άγνωστες μορφές του Ελληνισμού: Σήφης Κωνσταντουδάκης (Σήφακας)


Ο φόβος των τούρκων στην επανάσταση του 1821 στην Κρήτη
Στην Κρήτη του 18ου αιώνα βασίλευε ο φόβος και ο τρόμος για τους τούρκους που τρομοκρατούσαν και καταδυνάστευαν τους άτυχους Κρήτες. Σε όλα τα χωριά της Κρήτης οι τούρκοι έκαναν ό,τι ήθελαν αδικώντας συνεχώς τους Έλληνες, το αίμα των οποίων έβραζε για εκδίκηση. Σ' ένα μικρό χωριουδάκι στις υπώρειες των Λευκών Ορέων στα Χανιά γεννήθηκε στα 1770 ένα αγόρι που με την παληκαριά και την σωματική του ρώμη θα γινόταν δημοτικό τραγούδι στα χείλη χιλιάδων Κρητών. 
Ήταν πολύ ψηλός, γεροδεμένος και μεγάλη μυϊκή δύναμη. Το χωριό ήταν το Μελιδόνι και το αγόρι ήταν ο Σήφης Κωνσταντουδάκης ή αλλιώς Σήφακας λόγω της σωματοδομής και της βροντερής φωνή που τόσο φόβιζε τους τούρκους. Η οικογένεια του Σήφακα λέγεται πως ήταν ένα παρακλάδι της βυζαντινή οικογένειας των Σκορδύλων.
Από νέος βγήκε στα βουνά για να εκδικηθεί όλες τις ωμότητες των τούρκων και να προστατέψει την οικογένειά του. Η στεντόρεια φωνή του Σήφακα τρομοκρατούσε τους γενίτσαρους, τους πιο μάχιμους από τους τούρκους. Τα βουνά έγιναν το δεύτερο σπίτι του παληκαριού. Μαζί με τον κουνιάδο του και τους αδελφούς του, Νικόλαο και Αντώνη, χτυπούσαν τις τουρκικές φρουρές του νησιού. Με τον καιρό και άλλα παληκάρια που δεν άντεχαν τον τουρκικό ζυγό ενώθηκαν με την ομάδα. Ο Σήφακας είχε ορκιστεί στην Φιλική Εταιρεία και περίμενε πότε θα εκραγεί η επανάσταση όλων των Ελλήνων εναντίον των τούρκων. 
Τα χρόνια πέρασαν δύσκολα, αλλά με την ανδρεία και το πείσμα του κατάφερε να γίνει πεντακοσίαρχος, δηλαδή να αποκτήσει μια δύναμη 500 ανδρών υπό τις διαταγές του. Ο Σήφακας μεγάλωνε, αλλά καρτερούσε την ώρα που θα σήμανε η επανάσταση. Κατά το 1821, όταν πια ο Σήφακας ήταν 51 χρονών, ταυτόχρονα με την υπόλοιπη Ελλάδα, ξέσπασε και στην Κρήτη η φωτιά της εθνεγερσίας. Σφαγές και εξανδραποδισμοί ήταν στην ημερήσια διάταξη, κάτι όμως που πείσμωνε ακόμη περισσότερο τους Κρήτες.
Στις 23/6/1821 ο Λατίφ Πασάς των Χανίων, με δύο σώματα στρατού πήγε προς την Μαλάξα για να συντρίψει την επανάσταση στην περιοχή. Εκεί όμως βρήκε φρουρό τον Σήφακα που τον απέκρουσε παρ' όλο που είχε πολύ λιγότερες δυνάμεις, εξαναγκάζοντας τους τούρκους σε υποχώρηση και με πολλές απώλειες.
Στις αρχές του 1823, ο Σήφακας στάλθηκε στην Κίσσαμο για να αντιμετωπίσει και πάλι τους τούρκους. Αφού τους νίκησε κατά κράτος τους εξεδίωξε. Δυστυχώς όμως, οι τούρκοι είχαν προλάβει να προβούν σε ανείπωτες σφαγές στο χωριό Περβολάκια. Μετά από αυτήν την μάχη ο Σήφακας αρρώστησε βαριά από πνευμονία και μετά από 13 ημέρες πέθανε. Λίγες στιγμές πριν το τέλος της ζωής του, καταλαβαίνοντας ότι το τέλος ήταν κοντά, κάλεσε τους αδελφούς του και τον κουνιάδο του να έρθουν δίπλα του. Αφού πρώτα φίλησε τα όπλα του δακρύζοντας και αναλογιζόμενος πως πέρασε μια ολόκληρη ζωή αχώριστος από αυτά, έδωσε το ντουφέκι του στον αδελφό του τον Νικόλαο, το πιστόλι στον αδελφό του Αντώνη και το μαχαίρι στον κουνιάδο του Μιχάλη. Όταν πέθανε ήταν 53 χρόνων. Κηδεύτηκε με τιμές, όπως αξίζει σε ήρωες σαν και αυτόν στο μοναστήρι Κυρίας Γωνίας στο Κολυμπάρι.
Αίας ο Τελαμώνιος
Τ. Ο. Καβάλας

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…