Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015

ΤΗΝ ΕΧΕΤΛΗ ΤΗΝ ΞΕΡΕΙΣ ΚΥΡΙΕ ΡΙΧΤΕΡ ;

Πολύς ο θόρυβος, για τα γραφόμενα του κυρίου Ρίχτερ. Μόνο που ο θόρυβος δεν είναι Λόγος και ο Λόγος πρέπει να εκφέρεται ακριβώς ως έκφρασις του ανθρώπινου εκείνου στοιχείου, του οποίου αποτελεί και την έκφρασιν. Γι' αυτό και λέγεται Λόγος, ως προϊόν του Λογικού στοιχείου. Αν τώρα, αντί του Λογικού στοιχείου, οι φωνητικές χορδές, ή οι γραφίδες, γίνονται ταχυδρόμος άλλου (γνωστού υπό τον όρο "Θυμικόν" ) στοιχείου, το ορθότερον είναι, αυτό που παράγεται, αντί "λόγος", να καλείται "θυμός". Διότι οι θυμωμένοι, ακριβώς επειδή δεν εκφράζονται "λογικά", κάνουν, απλώς, "θόρυβον". Αλλά, ας τα πάρουμε με τη σειρά :
Ομολογουμένως υπάρχει ένα διεθνές Δίκαιο, το οποίο ρυθμίζει τους κανόνες διεξαγωγής του πολέμου. Μέσα σε αυτό το Δίκαιο υπάρχουν όροι όπως "ανοχύρωτη πόλις", "άμαχος πληθυσμός", "αιχμάλωτος πολέμου" κλπ. Υπάρχει και ένας κανόνας που απορρέει από αυτό το Δίκαιο. πχ. Ο αιχμάλωτος δεν διώκεται για ανθρωποκτονία, μετά την σύλληψή του, για τους αντιπάλους των οποίων αφαίρεσε τη ζωή την ώρα της μάχης. Υπό μία προϋπόθεση : να είναι ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ. Αυτό και μόνον αυτό τον κατοχυρώνει. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι φέρει ΣΤΟΛΗ με τα διακριτικά της εμπόλεμης χώρας. Κατά τη Μάχη της Κρήτης, τέθηκε μάλιστα το ζήτημα εάν οι άνδρες της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ (της οποίας ο χαρακτήρας ήταν κυρίως "αστυνομικός" ) δικαιούντο με βάση το Δίκαιον του Πολέμου να πολεμήσουν, και έγινε δεκτό ότι δικαιούντο, διότι ανήκαν σε ημιστρατιωτικό Σώμα το οποίο κατήχε ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ (κάτι που δεν συνέβαινε με τους άνδρες της τότε ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΠΟΛΕΩΝ, που ήταν ΜΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ Σώμα). Με βάση λοιπόν το περί πολέμου Δίκαιον οι πολίτες δεν έχουν δικαίωμα να πολεμήσουν και η εκ μέρους τους αφαίρεση της ζωής ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ του αντιπάλου, αλλά και οποιαδήποτε άλλη εκ μέρους τους επιθετική ενέργεια είναι πράξη ΠΑΡΑΝΟΜΗ. 
Λαμβανομένων υπόψιν λοιπόν των ανωτέρω, η ιστορική άποψις του κυρίου Ρίχτερ είναι απολύτως "κατανοητή".
Όμως, το ζήτημα δεν σταματάει εδώ. Διότι απλούστατα, υπάρχουν και κανόνες σχετικά με την στάση των ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ απέναντι σε ΠΟΛΙΤΕΣ, πολίτες που ενδεχομένως λειτούργησαν κατά παράβασιν του περί πολέμου Δικαίου. Και βεβαίως, αυτοί οι κανόνες σε καμμιά περίπτωση δεν ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΝ τα λεγόμενα "ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ", που εκφράζονται ως μαζικές εκτελέσεις πολιτών, καψίματα χωριών κλπ, πράξεις που δεν είναι παρά ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ και τίποτε περισσότερο. 
Πίσω απ' όλα αυτά (τα νομικά ή ...νομικίστικα) όμως, υπάρχει και κάτι πολύ "βαθύτερο", που ο εν λόγω κύριος Ρίχτερ, εφόσον επιθυμεί να κατέχει ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ την "ιδιότητα" του ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ, όφειλε να λάβει υπόψιν :
Οι Κρήτες, εθνική ανεξαρτησία, μέσα από την Ένωση με την Μητέρα Πατρίδα, είδαν το 1912, εικοσιεννιά μόλις έτη πριν οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές, κατέλθουν από αέρος στον τόπο τους. Βίωσαν την Τουρκοκρατία, εν μέσω συνθηκών, που ο λεγόμενος "Δυτικός άνθρωπος", όπως ο κύριος Ρίχτερ, αδυνατεί να αντιληφθεί. Έμαθαν, από γεννησιμιού τους, μέσα από συνεχείς αγώνες για την αποτίναξη ενός βάρβαρου ζυγού που λίγοι λαοί έχουν αισθανθεί στο σβέρκο τους, σ' άλλα "σχολειά", από κείνα της "Δύσεως", το τι μπορεί να σημαίνει "πολεμιστής" και "μάχη", αλλά και το τι μπορεί να σημαίνει "όπλο". Ξέρεις γιατί κύριε Ρίχτερ ; Διότι, απλούστατα, ΚΑΙ ΟΙ ΚΡΗΤΙΚΟΙ είναι Έλληνες. Γι' αυτό και θα σου θυμίσω κάτι, που, ως Ιστορικός, όφειλες να γνωρίζεις : στη Μάχη του Μαραθώνα, εμφανίστηκε απ' τη μέση του πουθενά, ένας άνδρας, χωρίς στρατιωτικές εξαρτήσεις κι' "επίσημο" όπλο. Κρατούσε μονάχα μιαν ΕΧΕΤΛΗ και μ'αυτήν κατάφερε όσα χτυπήματα μπορούσε στον εχθρό που εισέβαλε στην Πατρίδα του. Εξ ου κι' έμεινε στην Ιστορία ως ΕΧΕΤΛΑΙΟΣ. Ξέρεις τι είναι η εχέτλη κύριε Ρίχτερ ; Είναι η λαβή του αρότρου. Αυτήν έτυχε να κρατεί όταν είδε τους "ένστολους" συμπατριώτες του να πολεμούν τον εχθρό, αυτήν και πήρε και πήγε στη μάχη. Θα μπορούσε δηλαδή να τύχαινε να κρατεί και τσουγκράνα, όπως ο Κρητικός. Αυτό είναι το "βαθύτερο", θα μου πεις, που προείπα ; Όχι κύριε Ρίχτερ. Το "βαθύτερο" είναι πως σ' αυτή την ΕΧΕΤΛΗ, όφειλες να στέκεσαι προσοχή και να σκύβεις ευλαβικά το κεφάλι. Κι' εν προκειμένω, όχι γιατί οργώνει το χωράφι που δίνει ψωμί. Αλλά γιατί υπερασπίστηκε το δικαίωμα και των δικών σου προγόνων να κάμουν απογόνους "ευγενείς" και να συντάσσουν "Δίκαια" των πολέμων και της ειρήνης στη "Δύση", εκτός...Σατραπείας. Τα οποία, ωστόσο, "Δίκαια", δεν έχουν  εφαρμογή, ούτ' απ'  τους ίδιους που τα συνέταξαν, κι' ο ..."ανθρωπιστικός χαρακτήρας" τους ..."χάσκει" τα μάλα, αν πρόκειται για το Κοντομαρί ή το λαιμό του δεκαεφτάχρονου Ευαγόρα στην Κύπρο...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.