Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΚΟΥ ΣΥΝΕΛΛΗΝΑ...


Μπορεί κι΄απλά να 'ναι "τυχαίο". Μα δυνατό δεν είναι, όλα να τα βάλεις στη ζυγαριά. Πολλών ανθρώπων οι χαρακτήρες παρέλαση κάνουνε από τούτο τον κόσμο. Άλλων "δειλοί" κι' "ανήμποροι", κι' άλλων "περήφανοι" και "σπουδαίοι". Μα εύκολο δεν είναι να διακρίνεις το τέλος. Από το θάνατο κρίνεται ο καθείς, όχι πως "δικαστής" καραδοκεί να τον κρίνει, αλλά από τον τρόπο που καταδέχεται να πεθάνει καθένας σταθμίζει η ΜΟΙΡΑ, που σαν υπέρτατος των αθανάτων κριτής και των θνητών, επιβραβεύει ή ακυρώνει την ύπαρξη. Ψέμματα μας είπανε στο σχολειό, σα μας λέγανε πως είναι παζάρι της ψυχής το διακύβευμα σε τούτο τον κόσμο, μ' "ανταμοιβή" σε κάποιον άγνωστο κόσμο, που καρτερεί να καταπιεί τις υπάρξεις μας. Θεοπώλες και ψεύτες, στο πνιγηρό τους μπακάλικο, τη ζωή παζαριάζουν ερήμην μας, σ' αλυσσίδα θεοπωλείων, φτηνών κι' ακριβών με τις συγκυρίες ανάλογα. Μόνο που πίσω από κείνα τα σταθμιζόμενα του βίου, που κάποιοι συνήθισαν ν' αποκαλούν  "δεδομένα", από μια χαραμάδα μικρή, μια "ουσία" φαινομενικά απροσπέλαστη καραδοκεί να μας δώσει την αφορμή ν' αντισταθούμε στα αναπόδραστα της μοίρας προμελετήματα. Είν' η ελπίδα να μείνουμ'  ελεύθεροι από κάθε "μέλλον" που άλλοι δοκίμασαν να προκαθορίσουν για μας. Και τώρα που η πατρίδα μας φυτοζωεί και σέρνεται φοβισμένη, με τη φενάκη στο στόμα καθενός που δεν "πείστηκε" να πνίγει κάθε φωνή αντίστασης που φωλιάζει στη σκέψη του, κάποιοι που όχι μόνο δεν "πείστηκαν", αλλ' αποφάσισαν και να το δηλώσουν, στη μέση του κυκλώνα βρεθήκανε, στριμωγμένοι από διπλούς φράχτες : Από τη μια οι φράχτες της "κοινής αποδοχής" κι' από την άλλη των κρατούντων το "νόμιμο δικαίωμα να περνούν τις χειροπέδες", οι φράχτες. Σύμμαχοι πως είναι δεν είναι καινούργιο, αλλά πού χρόνος, για ν' ανατρέξω πίσω στο "χρόνο", για να σου εξηγώ, ίσως και να μην προλαβαίνω, μέσα σε τούτη τη βιάση. Γι' αυτό, άκου μόνο τούτο, σαν επιστέγασμα του λόγου παντοτινό, που ίσως και να τ' άκουσες σε ταινία, σε πολυθρόνα καθισμένος, κοιττάζοντας μέσ' απ' το γυαλί αυτό που, θεατές θλιβεροί, οι αστοί δεν κατάλαβαν : Κι' αυτοί που δειλά φυγομάχησαν, πεθαίνοντας αναπόδραστα κάποτε, "ανάμεσα σε ούρα και σκατά", όλο το υπόλοιπο της ζωής τους θ' αντάλλαζαν, να γυρίζουν ευχόμενοι σε τούτη την "ώρα", για να δώσουν τη μάχη. Όμως, εμείς θα τη δώσουμε ΤΩΡΑ. Και θα τη δώσουμε ΤΩΡΑ, όχι γιατί μας διδάξαν απ' τα μικράτα μας οι δασκάλοι πως "το γοργόν και χάριν έχει", όχι γιατί "οι (αυθαίρετα προκαθορισμένοι απ' τα ...ρολόγια) καιροί ου μενετοί", καθώς μας τριβελίζουν τα μυαλά εκείνοι που Έλληνας βάρδος, "αναφορατζήδες" και "σαπιορήτορες" αποκάλεσε κάποτε, αλλά γιατί βαθειά μεσ' στο μεδούλι της ύπαρξής μας, επιμένουμε να νοιώθουμε, κι' όχι να "εννοούμε", τον "Χρόνο", μονάχα σα μια "συρραφή" Στιγμών ακατάπαυστη, και το "Χώρο" τίποτε λιγότερο και τίποτε περιρισσότερο, από μια προβολή στο Απέραντο, της μικρής έκτασης που πατούνε τα πόδια μας. Γιατί, καθώς "αφορισμένος" κι' "αναθεματισμένος", της Ίδης το χιόνι το άλιωτο, με βλέμμα απλανές ατενίζοντας, ασκητικά και στοχαστικά, μας συμβούλεψε Κάποιος, "μια αστραπή ειν' η ζωή μας, μα προλαβαίνουμε"... 

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…