Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΦΑΗΛΕ, ΗΡΘΕΣ ΑΡΓΑ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΕΣ...


"Αντέχει και περισσότερο μπάρμπα", ανεφώνησεν, εν κρατητηρίω ο σαλταδόρος της Κατοχής, και για το "ξύλο" ο λόγος, απαντών στην διαπίστωση του "νοικοκύρη" πως "ποτέ δεν μπορούσε να πιστέψει πως ο άνθρωπος αντέχει τόσο πολύ ξύλο". Ο φουκαράς, ως κλέπτης κι' επί "ανεξαρτησίας", κι' επί "Κατοχής" κι' επί "δημοκρατίας" κι' επί "χουντών", ξυλοφορτώνετο από "τας αρχάς" διαρκώς, με τον "λαό" φυσικότατη πράξη να θεωρεί του "κλέπτου" το ξυλοφόρτωμα. Κι' ευθύς, μετά την απόδρασιν, "τρέχει και περισσότερο μπάρμπα" επανανεφώνησεν ο διαρκώς κυνηγημένος "κλέπτης", εις  νέαν απαντών του "νοικοκύρη" διαπίστωσιν, πως "ποτέ δεν θα πίστευε πως ο άνθρωπος μπορεί να τρέξει τόσο πολύ", ο "κλέφτης" ο έχων "συνηθίσει" τας ..επιδαψιλεύσεις των κρατούντων, και των "δοτών" και των "εκλεγμένων", και των "πατριωτών" και των "δοσίλογων".  Σκηνές απ' το αειθαλές δημιούργημα "Οι Γερμανοί ξανάρχονται", με τον αείμνηστο Λογοθετίδη να " δίνει (τα) ρέστα (του) " ως γνήσιος ηθοποιός κι' ουχί μίμος, ιδιότητες που η αθάνατη Λαμπέτη διέκρινε, καθορίζοντας και την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα σ' εκείνον που "ήθη ποιεί" και στον κοινό "Καραγκιόζη", που απλώς αποφάσισεν, έξωθεν του ...μπερντέ, να μεταμορφώσει (τρομάρα του) τη ...σκιά του σε "ρόλο".
Κι' είναι ταινίας σκηνή, τούτ' η διήγηση, με "κοινωνικές σημάνσεις" ευρύτατες, όπου οι "αγωνιστές" συγχρωτίζονται με τους "κλέφτες", κι' οι "νοικοκυραίοι" με τους ..."υποψήφιους για τ' αντάρτικο". Κι' είναι οι "ρόλοι" ολονών σαφέστατα ευκρινείς. Εκείνοι που "όλως τυχαίως" ευρέθησαν "πίσω απ' τα κάγκελα", εκείνοι που είν' εσαεί "πίσω απ' τα κάγκελα", κι' εκείνοι που, χωρίς να τους ...αρμόζουν τα κάγκελα, από μιαν ανεπιτήδευτη προαίρεση "για αντίσταση" βρίσκονται "πίσω απ' ( τ' απαράλλαχτα  ίδια με των υπόλοιπων) κάγκελα", αλλά με τις συνθήκες που όλοι διαβιούν "πίσω απ' τα κάγκελα", απαράλλαχτα ίδιες.
Εναργέστατη κι' αειθαλής η του έργου περιγραφή, δι' εικόνων και λόγων, των αναλογιών τηρουμένων, και για κείνο το "περιβάλλον" που αποκαλούμε "εν Ελλάδι πολιτικήν δράσιν τη σήμερον".
Μόνον που είναι κι' άλλοι οι "χαρακτήρες" που βρέθηκαν εν κρατητηρίω την νύκταν εκείνην της Κατοχής. Πλάι στον "κλέφτη" και στον "νοικοκύρη", τον "εθνικόφρονα" και τον "κομμουνιστή", υπήρχε κι' άλλος "χαρακτήρας": ήταν εκείνος ο ...τύπος που ...από πουθενά "δεν ξελείπει", είναι ο ...κλασσικός "κεντρώος", που ήθελε συνεχώς "να βάλει τα πράγματα στη θέση του". Για να λάβει (δια στόματος Λογοθετίδη), μεσ' στη στενοκοπιά του κρατητηρίου, του ..."νοικοκύρη" την απάντηση : "άμα βρεις, τώρα, εδώ μέσα, εσύ, τόπο να βάλεις τα πράγματά σου...".
Έτσ' είναι και τώρα, Φαήλε, τα πράγματα. 
Μπορεί να σηκώνει ...συζήτηση, το "ποιος είναι ποιος" σε τούτο το σκηνικό, όμως ένα είναι το σίγουρο : πως ήρθες αργά και για τα ..."πράγματά" σου, δεν έχει τόπο...
ΥΓ :  Άστοχος, ο των ...κυπαρισσίων συμβολισμός, κι' ανιστότητα στέρφος. Διότι τους "έξι" τους εκτέλεσαν "βενιζελικοί", οι ίδιοι που κάμαν και τον κομμουνισμό "ιδιώνυμο αδίκημα". Αντί για "άλλα εξι" κυπαρίσσια, "εις μνήμην", λοιπόν, δεν φυτεύεις καλύτερα έξι ...κανναβουριές, "εις μνήμην" των τεκετζήδων που τους έσπαγαν οι ζαχαριαδικοί κουκουέδες τους τεκέδες, έτσι να τους εκδικηθείς ..."τους παλιοκομμουνιστές" ; Άσε που 'ταν κι' ο ...Βαμβακάρης ..."βασιλόφρονας"...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…