Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΚΟΥ ΚΑΤΑΙΣΧΥΝΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ...



Διπλά λυπηρόν είναι πως  χρήζει υπενθυμίσεως η προέλευσις από τον όρκον του Αθηναίου εφήβου του "ΟΥ ΚΑΤΑΙΣΧΥΝΩ ΟΠΛΑ ΤΑ ΙΕΡΑ". Διπλό για την έλλειψη (αυτεπίγνωσης) που γεννά η ασυμφωνία σημαίνοντος και σημαινομένου, με συνοδό την απουσία του ηθικού μεγέθους της Ιερότητος, ενός αντικειμένου, που ξεκομμένο απ' τον όρκο, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα φτηνό στην υλική και ηθική του ποιότητα "αντικείμενο". Μοίρα έδοξε κακή να ταυτιστεί στο διαχρονικό ιστορικό διάβα του το "αντικείμενο", εκτός από το Ιερό χρέος απέναντι στην πατρίδα, και με το (κοινώς πανθομολογούμενο ως τοιούτο) "κοινό ποινικό έγκλημα". 
"Θεωρία", θα μου πεις, αγαπητέ αναγνώστη, μα έχω λόγον ιδιαίτερο, ως Κρής, να θλίβομαι για ...καταστάσεις, που, δυστυχώς, "ταύτισαν" το νησί που γεννήθηκα κι' ανατράφηκα με την κακώς εννοούμενη "καπετανιά της ξηράς", της ψευτομαγκιάς και του χαμαιτυπικού "τσαμπουκά" που αυτοχρίστηκε "ορεσίβιος", και ...κορδώνεται ν' αποκτήσει "ηθικόν" (τρομάρα του) "ανάστημα".
Άκου λοιπόν, προσωποποιημένη καταισχύνη της Κρήτης :
Μην παριστάνεις τον "Χαΐνη", εκείνον τον τοπικόν ασυμβίβαστο εκφραστή της πανελλήνιας Κλεφτουργιάς, στα μαύρα χρόνια "του Τούρκου". Όλα μαρτυρούν, πως τίποτ' άλλο δεν θα 'σουν, παρά ο εξισλαμισμένος, χειρότερος απ' τον Τούρκο, ντόπιος δυνάστης. Και μπορεί τα ...κανακέματα των πολιτικάντηδων για "τις μπαταριές" σου που "αντιλαλούν στις Μαδάρες" σε κάθε, επισφραγισμένη με μπόλικο βαρβαρώνυμο "σκατς", κουρά των ...οζών, κι'...υποδοχή του πολιτικού σου προστάτη, κι' αντάμα τ' απευθυνόμενα στη ματαιοδοξία σου "λυρίδια" των ατάλαντων μουσικάντηδων και μαντιναδολόγων  που βάφτισαν την κοινή παραβατικότητά σου σε "ηρωϊσμό", να σου δημιουργούν το απαραίτητο κι' ασφαλές ...πεδίο πρακτικής κι' "ηθικής" ασυδοσίας, για να μετατρέπεις σε ..."γάμο του καραγκιόζη" το γάμο του συγγενή ή του "φίλου" σου, αλλά κείνον που έχει συνείδηση του αληθινού νοήματος της κρητικής λεβεντιάς, δεν θα τον ξεγελάσεις ποτέ. 
Δεν είναι "ιερά" τα όπλα σου. Θορυβώδεις σιδεροσωλήνες είναι, κι' αφορμή να κλονίζεται η προσήλωση στον Γιουνγκ (σιγά μην κατάλαβες) και να στερεώνεται ...φροϋδιστικά η αμφιβολία, μήπως ...υποκατάστατο αληθινού ...μεγέθους αρρενωπότητας είναι ...η κάννη που ...γυαλίζοντάς την θαρρείς πως ..κορυφώνεις τα ...κρύφια ενστικτώδη "απωθημένα" σου.
Γι' αυτό και τα εμπορεύεσαι. Σαν τα οζά που κλέβεις, για να πουλήσεις κοψοτιμής και να τα παίξεις "στο ζάρι". Σαν τα λεφτά που εισπράττεις απ' τις γυναίκες που κλειδώνεις στα υπόγεια, κρύβοντας το ...κουτσαβάκικο νταβατζιλίκι σου πίσω από στιβάνια και μαύρα πουκάμισα. Σαν τα ...χόρτα που σπέρνεις, για να μην ιδρώσεις, κλαδεύντας την εληά και τ' αμπέλι.
Κι' όσο για την ..."αντριγιά" σου, είναι γνωστό πως τελειώνει στις σκάλες της Ασφάλειας, ομοίως όπως είναι γνωστό και το ...χαβανέζικο πουκάμισο με τα ...σκαρπίνια, που φυλάς στην ντουλάπα σου, γιατί ..."ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται"...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…