Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΠΕΡΙ ΚΑΠΗΛΕΙΑΣ (στον απόηχο των "επίσημων" εκδηλώσεων για τη μάχη της Κρήτης)

Είναι  "αναρχικού" συνθήματος παράφραση ("κάτω το κωλοσύστημα αλλά πιο κάτω οι επαναστάτες του κώλου"), αλλά πώς να μιλήσεις για προδότες αν πρωτίστως δεν αποκαθηλώσεις από το "κύρος" του τον πατριδοκάπηλο ; Απείρως είναι πιο έντιμη στάση η απόρριψη από την καπηλεία. Το ίδιο όπως και η "ανηθικότητα" είναι απείρως πιο έντιμη απ' τη σεμνότυφη ηθικολογία του υποκριτή. Χώρια που ενίοτε δεν είναι παρά ο ...φερετζές της ανηθικότητας η ηθικολογία. Ομοίως μπορεί κι' "η πατρίδα" να 'ναι το σύνθημα του προδότη. Ποιος "οριοθετεί" εκείνο που μάθαμε στην τρέχουσα του καιρού μας ορολογία ν' αποκαλούμε "εθνικό" ; "Το αληθές" είναι αυτό που επιμένει ο Σολωμός πως "πρέπει να μάθει να θεωρεί (ως) εθνικόν το έθνος". Κι' η αλήθεια συχνότατα λαμβάνει υπόστασιν άκρως υποκειμενικήν, ακόμη κι' αν έχει άμεση αναφορά στο αντικείμενο. Έχει όμως και τη δική της ετυμολογία ως λέξη. Είναι το "άλφα" στερητικόν που προτάσσεται στην επιζήμια "λήθη". Α-λήθεια λοιπόν σημαίνει μνήμη πρωτίστως. Κι' εν προκειμένω, είναι χαμένη βαθειά μέσα στο χρόνο η περί του έθνους μνήμη κι' αν τούτο είναι γεγονός αναμφισβήτητο για σύμπαντα τα κατοικούντα την  υφήλιο έθνη, στους Έλληνες το χρονικόν βάθος είναι άκρως απροσδιόριστο. Στον πολυκύμαντο των Ελλήνων βίο, είναι τόσα τα περιθώρια υποκειμενικής ερμηνείας κι' αποδοχής των ιστορικών εν τω χρόνω συμβάντων, όσα και τα ζώντα του έθνους άτομα. Ποιος λοιπόν μπορεί να σφετεριστεί και να κρατήσει αναιδώς για λογαριασμό του την ιδιότητα "του πατριώτη" ; Απλούστατα, ουδείς. Απ' την αρχή κάμαμε τη διάκριση ανάμεσα στην απόρριψη και την καπηλεία. Πως δεν δικαιούται να ομιλεί περί πατρίδος εκείνος που από πεποίθησιν απορρίπτει αυτήν καθ' εαυτήν την πατρίδα ως αναφορά, δεν είναι καν συζητήσιμο, είναι κάτι παραπάνω από δεδομένο. Δεν είναι όμως εκείνος το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ο σφετερισμός από κείνους που ταύτισαν "άπαξ" την πίστη στο έθνος  με συγκεκριμένες επιλογές κι' αποφάσεις της πρόσκαιρης ηγεσίας του. Σ' αυτούς λοιπόν απευθύνεται το ερώτημα : Τις ο εθναμύντωρ και τις  ο προδότης ; Να πολεμήσεις εκείνον που εισβάλει και στρέφει τα όπλα εναντίον σου είναι επιβαλλόμενη κι' αδιαπραγμάτευτη στάση αρχής. Είναι καθήκον. Την ώρα της μάχης, στενεύουν τα περιθώρια της συζήτησης. Όμως τα γεγονότα δεν είναι ξεκάρφωτα κι' ούτε έχουν μονοσήμαντη ερμηνεία. Κι' ο χρόνος είναι κριτής αδέκαστος κι' η ανάγκη για την α-λήθεια, θα προκύψει αναπόδραστα. "Από 'δω το πάει, από 'κει το φέρνει", πλήρως, αγαπητέ αναγνώστη, κατανοώ, ακόμη και το τελικό σου ερώτημα "πού θέλει να καταλήξει ο ...ναζιστής;". Ε, λοιπόν, ο "ναζιστής", δεν θέλει να καταλήξει, αφοριστικά αποφαινόμενος, πουθενά. Αφού πρώτα εντίμως ξεκαθαρίσει πως αυτό που ως Ιδέα εξέφραζε ο εθνικοσοσιαλισμός είναι η δική του απάντηση στο εξόχως εθνικό και ιστορικό περί α-ληθείας ζήτημα, ακριβώς όπως η σολωμική προτροπή το προσδιορίζει, απλώς ερωτά : Τι είναι αυτό που εθνικώς "νομιμοποιεί" τους δολοφόνους του Ιωάννη Μεταξά να καθορίσουν την ολοκληρωτική πρόσδεση της χώρας στο άρμα της βρεττανικής πολεμικής στρατηγικής (που υπαγόρευσε ως αναιδή πρόταση ακόμη και την ...προσωρινή κατάληψη από τους Τούρκους των νήσων του ανατολικού Αιγαίου, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των Γερμανών) ;  Κι' εν τέλει (πέραν και της, ένεκα του ηπειρωτικού εκ μέρους των Βρεττανών αποκλεισμού, πείνας που αποδεκάτισε τον άμαχο πληθυσμό και των πέντε χιλιάδων θυμάτων του συμμαχικού βομβαρδισμού του Πειραιώς), ποίον το της πατρίδος μας όφελος από την έκβαση του πολέμου ; Ο αδελφοκτόνος εμφύλιος ; Η ...αποχή της συμμάχου μας Βρεττανίας απ' την ψηφοφορία για την Βόρειο Ήπειρο που κατοχύρωσε την αλβανική κατοχή;  Οι αγχόνες στο λαιμό των ηρωϊκών μαχητών της ΕΟΚΑ και η υποκίνηση του ...τουρκικού ενδιαφέροντος για την Κύπρο από την ίδια την πονηρά Αλβιώνα; Ακόμη κι' η Δωδεκάνησος δεν αποδώθηκε με συνηγορία των Βρεττανών στον εδαφικό της Ελλάδος κορμό. Τι ' ναι λοιπόν αυτό (και ουδόλως αναφέρομαι σε σοβιετόφρονες "πατριώτες"), που τον Ζέρβα ως τέκνον ηρωϊκόν ανακηρύσσει της πατρίδος και τον Φουλίδη  με ατιμωτικόν αμαυρώνει του "προδότη" αφορισμό ;
 Υ.Γ. Τιμή πρέπει και δόξα στον ηρωϊκό λαό της μεγαλονήσου κι' ιδιαίτερης πατρίδας μας Κρήτης. Στους Εχετλαίους εκείνους μαχητές που υπέρ βωμών και εστιών όρθωσαν τα στήθη τους στον εχθρό. Που αμέτοχοι των τεκταινομένων στα θλιβερά κι' ατιμωτικά παρασκήνια της ..."συμμαχίας", έπραξαν απλά και μόνον το χρέος τους στην πατρίδα. Κι' είναι πρωτίστως ύψιστη της θυσίας τους προσβολή, η "ερμηνεία" της στάσης τους ως ...αντίστασης στο "ναζισμό" που και ως όρο και ως περιεχόμενο, το ίδιο  απλά αγνοούσαν...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…