Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

"ΑΡΙΣΤΕΡΑ ...ΜΕΤΑ ΤΡΟΥΛΟΥ"...

Ασφαλώς και δεν αποτελεί ...αρχιτεκτονική "πρόταση", ο τίτλος του κειμένου που ακολουθεί, αγαπητέ αναγνώστη. Μόνο που μια πρόσφατη "πληροφόρηση", σχετικά με μια ενδοσυστημκή (ανάμεσα σε καθεστωτικούς "αριστερούς"...δικονόμους και "ναυαρχίδες" του ...κεντροσυστημισμού) κόντρα, που πιο πολύ θυμίζει "καπρίτσιο" αναιδούς ...ιδιωτείας, παρά δημοσίου ενδιαφέροντος αντιπαράθεση, μου κίνησε, εν μέσω θερινής ραστώνης, το "ενδιαφέρον". Κι' εξίσου ασφαλώς δεν επιθυμώ ν' αναζητήσω ...φροϋδιστικής υφής "κίνητρα" πίσω από την εκτενέστατη "αναφορά" εις την ...ευείδειαν της, αγνώστου εις εμέ, τέως "βηταπανελλαδικάριας" Άντας, εκ μέρους εκπροσώπου του (...κακοήχου) "ΔΟΛ", παρόλον που δεν κατάλαβα, πώς το γεγονός ότι μπορεί ένα άτομο ν' αποτελεί "αντικείμενο πόθου" ( "σιτεμένο" ή στα μικράτα του), συνδέεται με την όποια διατύπωση λόγου πολιτικού, αλλ' αυτό είναι άλλο ζήτημα, αναγόμενον ίσως στη σύγχυση ανάμεσα στην ...ατομικότητα ή ...συλλογικότητα αυτής καθαυτής της "ερωτικής πράξης". Με το τελευταίο, να μην αφορά ασφαλώς την Άντα, αλλ' αυτόν που την ...γενναίαν έλαβε απόφασιν να ...αρθεί στα "υψίπεδα" της ΔΟΛιότητος, όπου .."ανεβαίνει" ο "διανθίζων" την δημόσια "κριτική" του με ...κακιούλες από καθέδρας κονδυλοφορικής εκπεμπόμενες και φιλοδοξούσες την απόκτησιν "κύρους" πολιτικού. 
Και τούτο διότι το "κεφάλαιον" "β' πανελλαδική", δεν εξαντλείται στην περιγραφή "καμπυλών" και "καμαρών" του (κοινού δι' άπαντα τα δίποδα θηλαστικά) "κορμιού", στις όποιες, υποκειμενικώς, "αποδεκτές" ή "απορριπτέες", αισθητικά ή αισθησιακά, μορφές του. Άλλωστε, όπως λέει και ο λαός ..."περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα".
Η γέννηση του "Ρήγα της β' πανελλαδικής" (συνδιάσκεψης), που γίνηκε, μεταγενέστερα, σημείο δημόσιας (και, κατ' εκτίμηση προσωπική, ειλικρινούς) μεταμέλειας ( σε μια διαδικασία ...λενινιστικού χαρακτήρα "αυτοκριτικής μπροστά στις μάζες" ) του Λεωνίδα Κύρκου, αν θα 'πρεπε να επικεντρώσω σε κάτι, χάρισε (αν μη τι άλλο), υπό μορφήν "προκήρυξης", κι' ένα, ριζοσπαστικά προσεγγιστικό, κι' άξιο μνείας, κείμενο για το "Πολυτεχνείο", όπου, μεταξύ άλλων, καλούσε σ' αντίσταση "στη συγκινητική φωνή της Μαρίας" και "στα σουβλάκια που ψήνονταν στα κάρβουνα", αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό (όπως δεν είναι και τα περί νεανικής ευείδειας της Άντας). Το ζήτημα "β' πανελλαδική", ως εξέλιξη, πολιτικά θα μπορούσε να προσεγγιστεί μόνον μέσ' από τη σημερινή "εικόνα" δυο βασικών "πρωταγωνιστών" αυτής της υπόθεσης : Ο ένας είναι ο Χρύσανθος Λαζαρίδης κι' ο άλλος ο Δημήτρης Ψαρράς. 
Ο πρώτος, "εισήγαγε" την ...καινοτόμο "πρόταση" της "αφομοίωσης" των εξωευρωπαϊκών πληθυσμιακών ομάδων που εποικίζουν την Ευρώπη, ως "αντίβαρο" στην (διαπιστωμένη, και λογικώτατα τεκμηριωμένη, απ' τον ίδιο) αποτυχία της "πολυπολιτισμικότητας" (...αποφεύγοντας να μας προτείνει πειστικά και το "πώς" θα υλοποιηθεί αυτή η ...αφομοίωση), κι' ο δεύτερος μια εξίσου ...καινοτόμο "πρόταση", για το "πώς" δύναται η "δομημένη από τον καπιταλισμό" (εκτός κι' αν δεν είναι πλέον ...Αριστερός) Δικαιοσύνη και Ποινική Δικονομία (αλλά και "αντιδραστική"...αστυνομική πρακτική) να γίνουν η "αιχμή του δόρατος" ενάντια στον ..."Ναζισμό". 
Και βρέθηκαν κι' οι δυο τους "σύμμαχοι" σε μιαν απέλπιδα "επιχείρηση" σύνδεσης (σε πρακτικό και θεωρητικό πεδίο), ενός (αποδεκτού ή όχι αδιάφορον) τρόπου σκέψης με κείνο που "αστικά" κι' ...αντιμαρξιστικά βαφτίστηκε "κοινό ποινικό έγκλημα". 
Οποία κατάντια για κείνους που δοκίμασαν κάποτε ν' αποδεσμεύσουν το "αριστερό κίνημα" από τη ..."συγκινητική φωνή της Μαρίας", να "επενδύουν" σήμερα στην πανανθρώπινα τραγική φωνή της Μάγδας. Και με τα ..."σουβλάκια που ψήνονται στα κάρβουνα" να ...φαντάζουν ακόμη σουρεαλιστικότερα, μπροστά στα, εν μέσω "αριστερών" παρελάσεων, "ψημένα" απ' τον κοινωνικό καννιβαλισμό που αυτοχρίστηκε "πολιτική βία", αθώα κορμιά της "Μαρφίν"...  
Για τις ...καμπύλες τις Άντας (και τη ΔΟΛια "επικέντρωση" σε τούτες), θα μιλάμε τώρα ;

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.