Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ ΤΙΜΗ...


Άκουσα συχνά το ...πικρόχολο "μάνικες αναλάβατε", κρυμμένο πίσω απ' το πρόστυχο ψευτοχαμόγελο της ειρωνείας. Άκουσα για ...ταβλαδόρους και ...νεροκουβαλητές, ως απόπειρα υποτίμησης του έργου του Πυροσβέστη, σε μια παράλογη "σύγκριση" με το έργο του Στρατιώτη. Κι' όλα τούτα για ένα Σώμα που μετρά νεκρούς κι' ακρωτηριασμένους, σ' έναν καθημερινό αδυσώπητο πόλεμο. 
Δεν άκουσα ποτέ για "Πυροσβεστική Τιμή", όταν ακούω καθημερινά για "Στρατιωτική Τιμή", για την "Τιμή των όπλων", μα ποτέ για την "Τιμή της μάνικας". Κι' ας είναι το "όπλο" ένα κανόνι που ισοπεδώνει τα έργα του ανθρώπινου μόχθου, που κατακερματίζει κορμιά. Κι' ας είναι η "μάνικα" το εργαλείο που περισώζει του ανθρώπινου μόχθου τα έργα, που γλυτώνει ζωές, ξαναφέρνοντας την έκφραση της χαράς, σε πρόσωπα μ' αποτυπωμένη την αγωνία.
Λόγια ίσως ακατανόητα για "ζητωπόλεμους" που αγνοούν ασφαλώς πως η ορφική προσευχή στο Θεό του πολέμου, τον Άρη, δεν είναι παρά μια έκκληση του πολεμιστή στο Θεό, να τον προστατέψει από την αποκτήνωση, που γεννά η επαφή με το ζεστό αίμα του αντιπάλου, και της νίκης η στρεβλή έπαρση. Που αγνοούν πως μόνον η γενναιοφροσύνη απέναντι στον ηττημένο, επιβραβεύει την γενναιότητα απέναντι στον εχθρό. Διότι η Στρατιωτική Τιμή δεν είναι κάτι το "θολό" ηθικά. Απουσιάζει πανηγυρικά απ' το κατάπτυστο φτύσιμο του Ξέρξη στο κομμένο κεφάλι του Λεωνίδα και, χωρίς στόμφο, αλληλοπεριχωρείται με το φίλημα του Ιμπραήμ στου Παπαφλέσσα το μέτωπο.
Και, καθώς λέει κι' η απλή καθημερινή γλώσσα, "Στρατιωτική" ή "Πυροσβεστική", ή όποιο "επίθετο" κι' αν της βάλεις, "η Τιμή τιμή δεν έχει". Ούτε πωλείται, ούτε αγοράζεται. Και κρύβεται και στα πιο απλά καθημερινά πράγματα, που ποτέ δεν είναι "πράγματα" με την έννοια τη "νομική" που κληροδότησε το "Δίκαιο", το καταγεγραμμένο σε "κώδικες". Της Τιμής ο "κώδικας", δεν είναι κώδικας επιδεχόμενος νομικές και προπαντός νομικίστικες "ερμηνείες". Υπάρχει έτσι, μοναχική κι' απόκοσμη από του πλήθους τη συνάφεια και τη συναναστροφή την παζαριώτικη, η Τιμή. Γι' αυτό και "χαράς τον που την έχει" την Τιμή, αυτό το ταίρι το αχώριστο της Αξιοπρέπειας, όπως κι' αν την εκφράζει, πρωτίστως βιώνοντάς την. Ίσως και με μια παραίτηση, από κάτι που δεν συνάδει με την Αξιοπρέπεια. 
ΥΓ : Δεν έτυχε να πάρει τ' αυτί μου, στους ζοφερούς για το έθνος και την κοινωνία μας χρόνους της πρόσκαιρης καθημερινότητας που βιώνουμε, παραίτηση "για λόγους Τιμής", Στρατιωτικού.  
Και βρέθηκε ένας Πυροσβέστης Αρχηγός να δηλώσει πως : " Μη δυνάμενος (εκ χαρακτήρος) να υποκύψω σε προσταγές και επιθυμίες που είναι αντίθετες με τα πιστεύω μου, τις Αξίες και Αρχές μου.
Έχοντας εξαντλήσει κάθε πρόσφορο και θεμιτό μέσο, προσπαθώντας και ενεργώντας με σκοπό τη διαφύλαξη του κύρους του θεσμού που υπηρετώ, αλλά και υπερασπιζόμενος την προσωπική μου Αξιοπρέπεια.
Υποβάλλω σήμερα την παραίτησή μου από το Αξίωμα του Αρχηγού του Πυροσβεστικού Σώματος ".
Αρχηγέ Ιωάννη Θ. Καρατζιά, δεν θα μπω στην ουσία των λόγων σου, αγνοώντας τις "λεπτομέρειες" των αιτίων που υπαγόρευσαν την απόφασή σου, ούτε θα προχειρολογήσω ανεύθυνα, μιλώντας για "δίκιο" και "άδικο", γνωρίζοντας πως η αλήθεια, όσο κι' αν κατέχεται απ' αυτόν που γνωρίζει, είναι ενίοτε για τους άλλους δυσδιάκριτη, εναρμονιζόμενη με τον, Ηρακλείτεια καταδεδειγμένο σοφά, συμπαντικό νόμο, που υπαγορεύει πως "η φύσις κρύπτεσθαι φιλεί". Μένω στην Ηθική Αξία της πράξης σου, για να σου απευθύνω έναν λιτό και ειλικρινή λόγο :Τιμή μου που σ' είχα προϊστάμενο...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…