Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Ε ΝΤΕ ΛΑ ΜΑΓΚΕ ΝΤΕ ΚΟΜMΟΥΝΙΚ...

Ειλικρινής ων, δεν θα κρύψω τον προβληματισμό μου για το κατά πόσον "προάγει" τον ήχο του ρεμπέτικου, το τετράχορδο, παρά τον θαυμασμό μου στα δάχτυλα του, προσθέσαντος την τετάρτη χορδή, αείμνηστου Χιώτη, που φυσικά και δεν διεκδικεί, ως γνώμη, ισαξιότητα με την (καίτοι ταυτόσημη) γνώμη του εξίσου αείμνηστου Χέντριξ, για τον καταξιωμένο λαϊκό μουσουργό. 
Και δεν αναφέρομαι, γενικώς κι' αορίστως, στο "λαϊκό" τραγούδι, καθότι, χωρίς να είμαι ειδήμων, εκτιμώ πως το εγχείρημα του Χιώτη, άνοιξε δρόμους στη μουσικήν έκφραση, με ως τίμημα βέβαια δυσάρεστο και ...αναλόγων δρόμων το άνοιγμα για την ...χωματερή. 
Αναφέρομαι ειδικώς στο "ρεμπέτικο", για το οποίο, φρονώ πως η χρήση του τετράχορδου στις εκτελέσεις του, συμπαρέσυρε σε μια στρέβλωση που χτύπησε στο κέντρο της αισθητικής που ως ήχος εκπροσωπούσε, με ...ανάλογη επέκταση και σε μια γενικότερη ...αισθητική που αφορά το κοινό που αποδέχτηκε ...αβασάνιστα τις "νεωτερικές" (δια του τετράχορδου) εκτελέσεις του.
Είναι, τηρουμένων των αναλογιών, η τέταρτη χορδή για το ρεμπέτικο, ό,τι κι' ο ...τρούλος σε δωρικό ναό : "κορόνα αναγελαστική", καθώς θα ΄λεγε κι' ο Παλαμάς.
Προς τι όλη αυτή η αναφορά στο ρεμπέτικο, θα μου πεις τώρα, αγαπητέ ανανώστη, και πού κολλάει ο τίτλος. Κολλάει, απλούστατα, στο γεγονός πως αποκαταστάθηκε πρόσφατα δημοσίως το κύρος μια ακωδικοποίητης Δικαιοσύνης :
Την εχθρικότητα των παλαιών κομμουνιστών για το ρεμπέτικο, που το θεωρούσαν "τραγούδι της κάμας και της ντεκαντέντσιας" και "υποπροϊόν του λούμπεν προλεταριάτου" για "την αποκοίμιση των λαϊκών μαζών", διαδέχθηκε "μεταπολιτευτικά" μια, άνευ προηγουμένου, καπηλεία του, εκ μέρους των νεοκομμουνιστών.
Μέχρι που ξαναμπήκανε τα πράγματα στη θέση τους, και δια χειρός τετραχορδοπαίζοντος μπουζουκτσή, δια λάρυγγος Μαργαρίτου, αλλά και ...δια ποδός Παφίλη, ομού και δια παλαμών κροταλιζόντων την κνιτογενή "πειθαρχίαν", την υπό του "δημοκρατικού συγκεντρωτισμού" επιβαλλομένην και εκφραζομένην προς τα μερακλωμένα ...στελέχια, "εδοξάσθη" μια άλλη ντεκαντέντσια : η παρακμιακή "συμπόρευση" με τους ψευτοαστούς που κατοικοεδρεύουν συχνά-πυκνά στα "σκυλάδικα", όπου ...τετραχόρδως κακοποιείται ατέχνως το ρεμπέτικο, ανάμεσα σε πατημένους από το τραίνο (κατά Ρασούλην), από καιρό ανύπαρκτους, "μάγκες". 
Σαν και τους ανύπαρκτους "αστούς" (που ποτέ δεν υπήρξαν στον τόπο μας), εκείνο των εσμό των νεόπλουτων συμμάχων, όσων καμώνονται στις μέρες μας τους "κομμουνιστές". Έτσι, για να τρίζουν τα κόκκαλα του "κούτβη" Ζαχαριάδη, παρέα με του "βασιλόφρονα" Βαμβακάρη τα κόκκαλα...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.