Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

ΑΚΟΥ ΛΥΔΙΑ ΜΑΣ...


Όντως, βαρύ το δράμα του φιλοσόφου, που τσιγκλίστηκε απ' το μικρόβιο της Πολιτικής. Κι' ευστοχότερη επισήμανση από κείνην του Κωνσταντίνου Τσάτσου στους "Διαλόγους σε μοναστήρι", δεν βρήκα ακόμη, αλλά και βιωματικό παράδειγμα άλλο από του ίδιου,  δεν βρήκα : ένας φιλόσοφος να λοιδωρείται, ζωγραφισμένος, ως ...κόττα, σε σκίτσο, για τις γελοιογραφικές ανάγκες της φυλλάδας που τάιζε τον Φωκίωνα Δημητριάδη. Κι' ασφαλώς, δεν φταίει το χιούμορ καθαυτό. Δείγμα ποιότητος χαρακτήρα το να μπορεί και ν' αυτοσαρκάζεται κάποιος. Όταν όμως ο σαρκασμός γίνεται χλεύη, με κίνητρο συκοφαντικό, ενταγμένο στην παρα-πολιτική σκοπιμότητα, αλλάζει το πράγμα. Ομοίως ασφαλώς και δεν θέλω να δικαιώσω τους κομπλεξικούς που μηνύουν τους σαρκαστές τους, περιχαρακωμένοι στην νόθα "αυτοεκτίμηση" του προσωπικού τους υποκειμενικού "καθρέφτη". Το μεγαλείο του Μαρκεζίνη που παραπονέθηκε στον Νίκο Ρίζο, επειδή τον απέκλεισε απ' τη σάτιρα, και το γεύμα που παρέθεσε στον θίασο όταν τον περιέλαβε ξανά, ορίζει και το κριτήριο της ποιότητας του χαρακτήρα εκάστου. Όμως ο Μαρκεζίνης ήταν πολιτικός, και ως πολιτικός συνέγραψε και το αειθαλές ιστορικό έργο του, γι' αυτό και είναι εμφανέστατη η πολιτικά κριτική προσέγγιση των γεγονότων που παραθέτει. Σ' αντίθεση με τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, που το μικρόβιο της Πολιτικής δεν ήταν παρά μια απόπειρα αντανάκλασης της βαθύτατης σκέψης του στα ειωθότα του πολιτικού βίου. Διότι, το "δούλοι όντες των αεί ατόπων, υπερόπται δε των ειωθότων", είναι κανόνας αξεπέραστος. Κι' η αντανάκλαση δεν αποτελεί παρά χροιά. Δεν είναι η ουσία του υπαρκτού. Κάτι σαν τις "θείες ενέργειες" των Ησυχαστών, που κι' αυτές αμφισβητήθηκαν ως "κτιστές".
Το ίδιο ισχύει και για τον Καλλιτέχνη. Σαν να μην έφτανε η αδηφαγία όσων ασκούν κριτική, επειδή ακριβώς δεν δύνανται να παράξουν τέχνη, καθώς θα 'λεγε κι' ο Φλωμπέρ, βιώνει και το δράμα της μοναξιάς, σ' ένα περιβάλλον, ασύμβατο με ό,τι υπαγορεύει την ανάγκη του να κοινωνήσει τον καρπό της ψυχής του. Πού κολλάνε τα περί σάτιρας θα μου πεις τώρα ; Μα δεν τους είδες ; Αρχίσανε κι' όλας με το ..."ρέικι" και ..."Κύριος οίδε" που θα φτάσουν. Ποιος είναι αυτός ο ..."Κύριος" ; Μα ο ίδιος που κινεί τα νήματα τούτης της γενικευμένης παράκρουσης. Μιας παράκρουσης που ευτελίζει τα πάντα γύρω μας, καλυμμένη πίσω απ' το φτηνό ψευτοχιούμορ. Διότι μια κοινωνία εθισμένη στην "αισθητική" του τηλε-μεσημεράδικου, αυτού του άντρου της σκουπιδοπαραγωγής και σκουπιδοκατανάλωσης, μόνο φτήνια δύναται να παράξει, ακόμη και στον σαρκασμό. Είναι η κοινωνία του νόθου καπιταλισμού ( ναι, αυτός είναι ο εν λόγω ..."Κύριος" ), και η "αισθητική" η ενδεδυμένη με την "οικονομική" χροιά της ψευτο-τάξης των νεόπλουτων, που καμώνονται, τρομάρα τους,  τους "αστούς" ( σαν και κείνους τους μίμους, που, καθώς θα 'λεγε κι' η Λαμπέτη, καμώνονται τους "ηθοποιούς" ), και των "συνδικαλισμένων" πρωτοπαλλήκαρων της κάθε συντεχνίας, που βάφτισε "αγώνες ταξικούς" τους νταβατζίδικους εκβιασμούς της, πρωτοπαλλήκαρων που θα βρεις μπροστά σου, στο υπουργείο σου, και που, εν είδει ...κερασακίου εν τούρτα, θα σου πετάξουν και τίποτις περί ..πολιτιστικού χαρακτήρα των "αιτημάτων" τους, και τυχερή θα 'σαι αν θα 'χεις στην τσάντα σου πρόχειρο το ...αντιεμετικό.
ΥΓ Αξέχαστη θα μου μείνει μια συνέντευξη στον "Δαυλό", πριν ο χρόνος ριτιδιάσει και το δικό μου και το δικό σου μέτωπο. Πεντακάθαρο το κράτησες ίσαμε σήμερα, κι' εύχομαι πεντακάθαρο να το ξαναπαραδώσεις στο θέατρο, όταν θα .."τους τα βροντήξεις" απηυδισμένη... 

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.